बिच नदीको यो भूमरीमा

बिच नदीको यो भूमरीमा
जीवन लौ पर्न गयो
न त वारी भएँ न त पारी गएँ
अब के हुने अलमल भयो

होनाहार भयो अनुहार गयो
मन बज्र परिकन चिर्ण भयो
मुटुका चिरा अनगिन्ती भए
छरिएर सबै बितिर्ण भयो
न त वारी भएँ न त पारी गएँ
अब के हुने अलमल भयो

अब के छ र बाँकी सबै हुन गयो
जे नहोस भनेर पुकारे थियो
तन मात्र यहाँ मन पुग्छ कहाँ
अब खाली निरास शेष रह्यो
न त वारी भएँ न त पारी गएँ
अब के हुने अलमल भयो

कति बल्नु बल्यो अति जल्नु जल्यो
सब भष्म बनेर बली गयो
जति आस थियो विस्वास थियो
सब धुँवा भएर उँडिगयो
न त वारी भएँ न त पारी गएँ
अब के हुने अलमल भयो

मतिमन्द भएँ उन्मद्द भएँ
फिंजी जगल्टा छाती फुटाएँ
अन्तरदाह भै सीता चिताएँ
तैपनि किन यो प्राण रह्यो
न त वारी भएँ न त पारी गएँ
अब के हुने अलमल भयो

शब्द – छिन्नलता
स्वर – फत्तेमान राजभण्डारी
संगीत – नातिकाजी
एल्बम – अन्तर्ररंग