नदेखेझै गरी छाडी गयौ पीडामा
गर्छैा फेरि पुजा धाएर मन्दिरमा
अपमानका शव्द सँगै गरेर प्रहार
बस्छैा फेरि मन्दिरमा जेार बत्ती बालेर
एक्लै मैले बाटो खेाज्दा सेतेा छडी टेकेर
त्यही बाटो हिड्दै थीयौ नदेखेझै गरेर
फस्दा मेरा विह्ल्चेएर दोबाटोको खाल्टोमा
गल्ती मेरै भयो हजुर समाजको नजरमा
संकेत मेरा शव्दहरू हातका चाल चाल्छ
तिम्रा जस्तै भाषाहरू यस्ले पनि बोल्छ
पिलाएर विषहरू अमृत तिमी खेाज्छैा
लडाएर भीडमा मेरा वैशाखी मानवताको कुरा गर्छैा
खेाइ कस्ले बनाइदियो मेरो यो संसारलाई
खेाइ कस्ले भुलाईदियो मेरो स्मरण शक्तिलाई
वुझ्न नसक्दा तिम्रो यो सुन्दर संसारलाई
कत्ति रुन्छिन मेरी आमा सम्झी मेरो भविष्यलाई
निभेका मेरा चेतनाका दीयोहरू पल पल वाल्ने कोशिस गर्दै छु
हराएका मेरा स्मृति वसन्त झै प्रत्येक साल फर्कने आसामा छु
थाहै नपाइ चेाट पुर्याउने मेरा संसारका नियतीहरूसँग
माफी पनि सक्दिन माग्न धिक्कारु कसरी यो खेाटो नियतीसँग
(माथिका यी दुइ लाईनहरू वैाद्धिक अपाङगता भएका व्यक्तिहरूमा समर्पित)
तिमी धाउने मन्दिरमा बोलेदेखि देवहरू
सिक्थ्यौ हेाला तिमीले पनि मानवताका पाठहरू
बलेदेखि त्यो मन्दिरमा चेतनाका दियोहरू
फेरिन्थ्यो कि तिम्रा पनि हामीलाई हेर्ने नजरहरू