उत्रनै नसक्ने गरी डुबेथें
कुनै सुन्दर युवकको प्रेममा डुबेकी युवतीजस्तै
म मेरो देशको प्रेममा ।
तर उसलाई जीवनभन्दा प्यारो मानेर
उसलाई ताकेको गोली छातीमा थाप्दा
गर्वले फुलेको छाती आज
उदासी बॊक्ने अर्को अङ्ग किन बनिरहेछ
ढाकेर मुटुको मखमली पर्दाले
जोगाएको उसको माया
डिस्को पुस्ताको मनबाटजस्तै
मेरो मनबाट पिन
आज किन बिरानिन खोज्दैछ
म सोधिरहेछु पि्रय देशसँग ।
आफ्नो जिन्दगी जोगाउन
अरुको जिन्दगी भाग लगाउने बगरेलेजस्तै
उसको अङ्ग-अङ्ग काटेर
परायाको हातमा बेच्नेहरुलाई
उही देश पटाङ्गिनी छ अझै
तिनकै आँखामा छ
उत्साहका फूलहरुले मुस्कुराएको फूलबारी
र उमंगका बाला झुलेका फाँटहरु
तर किन दिन सक्दैन
मेरो देश मलाई
राम्ररी जून हेर्नको निम्ति
शितलमा सुस्ताउने एउटा आँगन पनि ।
मेरो काँधमा झुण्डिएको
बेरोजगारी छापको खकनी झोला
खुईलिएको रंग बोकेर
मतिर हेरेर व्यङ्ग्य मुस्कुराउँछ उदास-उदास
सडक छापको मेरो जुत्ता
गोडाको औंला दाँतझैं टल्काएर
लजालु युवकझैं लजाईरहेछ ।
‘किन पटक-पटक ऊ
बनाईरहेछ केवल युद्धको ढाल मेरो छातीलाई ‘
म सोधिरहेछु उसलाई
उसलाई सुन्दर बनाउने सपनाको अघि-पछि
छायाँजस्तै दौडदा-दौडदै बनेकॊ
जिन्दगीको यो कुरुप चित्र देखेर ।
मेरो प्रश्नका उत्तरहरु आउने बाटोमा
मेरै काँधको भर् याङ्ग चढेर चोटामा पुगेका बगरेहरु
बसेकाछन् खुँडा तरबार बोकेर
र बन्दी छ मेरो देश तिनकै बधशालामा
अनकन्टार गुफाभित्रबाट आएको आवाजजस्तै
मधुरो-मधुरो हुँदै गईरहेको छ मेरो आवाज
र झन्-झन मधुरो भईरहेछ आशाको गुलुब
त्यही अनुपातमा बढिरहेछ बगरेहरुको चर्को श्वर
भागबन्डा नमिलेको निहुँमा
तिनको जिन्दगीसँग साटिन थालेको छ आजकाल
हाम्रो आशाको विपना खेलिरहेको सामूहिक आँगन ।
आजकाल हरेक बिहान
जिन्दगीदेखि हार खाएको मान्छेको जस्तै
उदास मुहार लिएर झुल्कन्छ घाम
उनेर त्यही घामसँगै निराशाका घुर्मैला फूलहरु
खिपेर अनेक-अनेक जिन्दगीले गरेका भूलहरु
हरेक बिहान आईपुग्छ अखबार मेरो ढोकामा
र छोडेर जान्छ
प्रेमीले छाडेर गएको जीन्दगीजस्तै
उदास-उराठ समाचारले भरिएकॊ आँगन ।
तैपनि उत्रनै नसक्ने गरी डुबेकै छु
म मेरो देशको प्रेममा
तर किन सँधै मेरो पि्रय देश
पुग्छ बगरेहरुको बधशालामा
मेरो अँगालोबाट फुत्किएर
म उत्तर पर्खिरहेछु
र लाग्छ उत्तरले मलाई पर्खिरहेछ ।