सुन्य सुन्यताले छाउँदौछ मन किन
जिउदो लाशझैं वेहोशीछ तन किन
सधैं हरियाली लागिरहने डाँडापाखा
आजा उदाश उदाश लाग्छ वन किन
गरिबको अस्थित्व नहुनेभो याहाँ
सबैलाई प्यारो लाग्छ धन किन
भाईचारा स्नेह सद्भाव केहिछैन
मानिस स्वार्थीस्वार्थी हुँदैछ झन किन
छोडेर आफ्नो कला संकृतीलाई हामी
नक्ल पार्दौ देखाउँछौ विदेशी पन किन
सनम गोले
दामन मकावनपुर हालम लेशिया