जिन्दगी साँच्चै एक नाटक रहेछ
तपाँई हामी सबै केवल पात्र पात्रा
सिक्नु सिकाउनु चलि रहन्छ यहाँ
कोहि शिक्षक त कोहि छात्र छात्रा।
समय लगातार अनुकुल हुँदा
लाग्छ यो हो कुनै दुईदिने जात्रा
केहि क्षणलाई मात्र यो प्रतिकुल हुँदा
लाग्छ सधै अषार, श्रावन अनि भाद्रा।
जब रंगमंचको पर्दा खुल्ला रहन्छ
ब्यस्त भैदिन्छौं भोग बिलाश रोज्न
पश्चतापको जब कालो पर्दा खस्छ
देर भईसक्छ जीवनको मर्म बुझ्न|
माया-मोह, सुख-दु:ख, हाँसो-रोदन
सब अनुक्रमहरु हुन जीवन मंचको
बांचुनजेल कुनै सत्कर्मत गरि राखौ
कम से कम आफ्नो गाउँ-घर पन्चको|