गुँरासे रङ्ग पोतेर
लालीगुराँस सजाएपछि
निर्भय बग्ने सपनाहरू
अँध्यारोलाई चिरेर
जन्मिन्छन् निःसर्त बिहानीहरू
निर्धक्क निदाउँछन्
केटाकेटीहरू
मृत्युको दाहसंस्कार गरेर
भूगोलको दशगजा भत्काउँदै
सर्वत्र ज्ञानगङ्गाको सुगन्ध फिजाउँदै
निर्भय आकाशमा
चराहरू निर्भय उड्छन्
मनजस्तै विश्वास सजाएर
आस्थाको फूल चढाउँदै
मृत्युको भर्याङ चढ्छन्
शहादत बलिदानीहरू
अति राम्रो लाग्ने
करकलामा टल्कने
मोतीका फोकाहरू
दृष्टिभ्रम बन्छन्
अब गन्तव्य आराम बन्नुपर्ने हो
झन् बुद्ध रोइरहेका छन्
अब कोलाहल शान्त बन्नुपर्ने हो
झन् कर्कश आवाज आइरहेछ
फेरि पनि नानीहरू अज्ञात डरले
आमाको पटुकामा लुक्दैछन्
फेरि पनि आमाहरू
अविरल आँसु झार्दैछ ।
राधेश्याम लेकाली