कविता
सिङ्गै जीवनका बिते पलहरु खोजेर हिंड्दै सुख
पाकेका फल छन् भनेर सजिलै चढ्ने कहाँ त्यो रुख
यो बेला पनि बाल्यकाल सरीको फिर्दैैैछ जो छुक्छुक
जोरी खोज्नु हुँदैन वृद्धगणले तन्नेरीका सम्मुख ।।१।।
फर्केनन् अझ भाग्यका दिन भनी के थाल्नु एक्लै रुन
मानौं छिद्र परेछ जीर्ण कपडा के थाल्नु व्यर्थै धुन
आफू वामन झैं छु काव्यपथको के सक्नु यात्री हुन
सल्लोको रुखमा चढेर चुचुरो के सक्नु मैले छुन ! ।।२।।