कुनै बेला आगो रवि किन उगेल्थ्यौ पलपल
यहाँ मान्छे बन्थे अतुल पसिनाले खलखल
यता मानौं तिम्रा किरण पनि छन् शित लहर
कुनै बेला यस्तो किन नियम गर्छौ ढलपल ।।
कता भाग्यो न्यानो प्रतिपल हरायौ अब किन
यता हुस्सू देखी थरहर डरायौ अब किन
कुनै बेला आगो सरह तिमी लाग्थ्यौ छिन छिन
कडा हुस्सू देखी मलिन हुन लाग्यौ अब किन ।।
कता लाग्यौ अहिले भूवन सब गर्थ्यौ त दहन
कि भाग्यौ हुस्सूको कहर नसकी ठण्डी सहन
यसै बेला चाँडै अजब रुपमा आउनु प-यो
डसेको देखेनौ सितलहरले झन् अति ग-यो ।।