कति खपु चोट व्यथा , जिन्दगी नै भार भयो
कसलाइ सुनाउ जीवनकथा , जीत पनि हार भयो
माया प्रेमले रुवाएर , आँसु पनि थाकिसके
जिन्दगानी शुन्य लाग्छ , आफै भित्र मरिसके
सङ्गै बाच्ने सङ्गै मर्ने , हाम्रा बाचा कसम हरु
बाटो तिमिले माग्या भए , मुटु झिकी दिन्थे बरु
छाडी जानै पर्ने भए , मलाइ मारी गए हुन्थ्यो
तिम्रै जस्तो यो मन पनि , ढुङ्गा सरि भए हुन्थ्यो
सक्दिन म धेरै बाच्न , विछोडको पीडा खपि
कति बसु पर्खाइमा , मृत्युको माला जपि