उनी बिना शुन्य लाग्छ यो उज्यालो शहर पनि
चिरा परी खसिसके सँगै जिउने रहर पनि
मन मुटु उसैसँग छोडिएर रित्तो भएँ
शयौं बर्ष जस्तै लाग्छ दिन घण्टा प्रहर पनि
सपनीमा भेट्छु जब नाँच्छ मन फुरुङ्ग भै
अधुरा र अपुरा छन् भावनाका लहर पनि
चिर्यो छाती वियोगले मान्दैन मन फोटो हेरी
अमृत सम्झी पिउँदैछु रक्सी नामको जहर पनि
वियोगमा बाँच्न बाध्य नियतिले बनाए’सि
ईश्वर छन् भन्ने मेरो झुठा भयो ठहर पनि