नसम्झाऊ चोट के हो

नसम्झाऊ चोट के हो अब सबै बुझिसकेँ
नसिकाऊ इज्जत के हो जब सबै लुटिसके

नलगाऊ मलम अब घाउ सबै कुहिसके
नकमाऊ हात अब जब पराई बनिसके

नहेर यी आखाँहरू अब आँसु सुकिसके
नखोल ती ओठहरू जब कुरा बुझिसकेँ

भन्थ्यौ तिमी सबैथोक हौ पराईसँगै लाईँदैन
काँडा नै हो मेरो जीवन फूल अब चाहिँदैन

किरण के सी
दहथुम–५, स्याङ्जा, नेपाल