गणतन्त्रको उदय पश्चात पनि
कुर्सीको लुछाचुडी भएको छ
सारा लाप्छेकाँडाँहरु
कलिलो कोपिलालाई
घोप्न तल्लिन् छन् ।
पारिजातका फुलहरु
फुल्नै छाडि सके
डाँफे चरी नाँच्न भुली सके
भमरा डुल्दिन पो भन्छ
फुलको पात पातमा
हाङ्गा हाङ्गामा
म सोध्छु
यो सवथोक किन ?
ऊ भन्छ
अमृत विष बन्न पनि सक्छ
विष पिएर
विना काल
मर्न चाहन्न
बर्षौ बाँच्ने सपनाहरु
त्यसै तुहिन दिन्न
आहा !
त्यो भमराको कस्तो तपश्या
कस्तो अडिग छ
चनाखो छ
तर हामी अरुको ईसारामा
नाँच्न चाहाने
कस्तो बुद्दु रहेछौँ ।।।
लेखकको परिचय
विक्रम नेपाली(पवन)
बेथन ४ रामेछाप