तिम्रो अघि उदाएको जुन बिहानी छ

तिम्रो अघि उदाएको जुन बिहानी छ
सुहागरात त्यसले बिथोलेको कहानी छ ।

रक्ताम्य दागहरू कसरी बोकेर उदायो सूर्य
अफसोच यही छ कि, भगवान्को नादानी छ ।

सलाम गरुँ त्यसलाई कसरी सेतो पहिरनले ?
अभिषेक होइन, हातमा घर जलेको खरानी छ ।

नउदाए चाँदनी रात, नलगा मोहनी सौन्दर्यको
नदुःखा कलिलो मन, चहराइरहेको जवानी छ ।

उफ ! तिम्रो सत्ताको मादकता, गिज्याउँछ यसरी कि ?
न्याय होइन नियतिका, सारै ठूलो बेइमानी छ ।

निष्ठुर यो प्रकृतिको बिपरित मधुमासमा
कोइली होइन स्याल र ब्वाँसाहरूको मनोमानी छ ।

पर्ख ‘रामु’ हिसाब किताब लिएर आउनेछ इतिहास
यो देशमा क-कसको, के-कति कुर्वानी छ ।

धनगढी, कैलाली

मधुपर्क २०६८ माघ