सीमा नै थिएन ममा खुसीको । किनकि धेरै बर्षको मेरो सपना पूरा भएको थियो ।

भर्खर रातिको ८ बज्दै थियो । मलाई भने आफूलाई नै समाल्न गार्हो भै राखेको थियो । मनमा तछाड मछाड तरङ्गहरू यु.के.को जीवनशैली कस्तो होला भनेर घमासान लडिरहेका थिए । मेरो आडैको सिटमा बस्ने महिला साथीको आवाज आएर म झस्किएँ- "तपाई कहाँबाट, काठमाडौँबाट हो ?"

म दङ्ग परें । अनि मुसुक्क हासेर भनें -"कसरी थाहा पाउनु भो, हो म काठमाडौँबाटै हो ।"

उनले झटारो फालिन् " तपाईंले मुखले नभने पनि तपाइको शरीरको गन्धले नै भनिहाल्छ नि, तपाई काठमाडौँ को हो भनेर ।"

म नतमस्तक भए । लाजले टाउको नुगाएँ, अनि सोचें- धन्य छ मेरो राजधानी मैले आफ्नो ठेगाना समेत मुखले बताउन पर्दैन मेरो परिचयमा।

मेरा सबै सपना र उमङ्ग सेलाई सकेका थिए तथापि मैले भित्र-भित्रै अठोट गरिसकेको थिएँ । धेरै पढेर स्वदेशमै फर्की म मेरो राजधानीको परिचय फेराउने छु ।