अनौठो बलिदान

आभाको आँखा रातो भएको थियो । शायद, गर्मी मौसममा आँखा पाक्ने समस्या भएको हुन सक्छ । सामान्य समस्या हो आफै ठिक भै हाल्छ भन्ने सोचाईले उपचार गर्न ढिलाई भएछ । दुर्भाग्यवश उसको आँखाको नानि मा समेत ईन्फेक्सन हुन पुगेकोले ऊ जीवनभर आँखा देख्न नसक्ने गरि अन्धो भई ।

खोई किन हो कुन्नि, आभाले श्रीमानलाई खुबै घृणा गर्न थाली । एक समय यस्तो आयो, ऊ श्रीमानको आवाज सम्म सुन्न नहुने अवस्थामा पुगी ।

विचरा प्रभास, आभाको निम्ति कम्ता रोएको होईन । तर, के गर्नु? उसको प्रेम र भावनालाई आभाको घृणाले ओझेलमा पारिदियो । ऊ आभालाई यति धेरै माया दिन चाहन्थ्यो कि, उसले आफ्नो चाहना र आवश्यकताहरूलाई वेवास्ता गर्दै हरपल हर-क्षण आभाकै खातिर व्यस्त रहन्थ्यो । यति विघ्न माया गर्ने श्रीमानप्रति कृतज्ञता र आभार प्रकट गर्नुको साटो आभाको व्यवहार र बोलिबचन यति सम्म रूखो हुन्थ्यो कि, देख्ने-सुन्ने छिमेकीहरू आभालाई भन्नु सम्म भन्थे ।

एकदिन घरमा कोहि नभएको मौका पारेर घर छोडेर हिडिन् आभा । संसार देख्ने आँखानै नभएपछि, बाटो को पहिचान कसरि गर्न सकिन्छ त? धेरै कष्ट गरेर, ठाऊ-ठाऊ मा सहारा माग्दै आभा बस पार्क सम्म आईन् । त्यसपछि रात्री बसमा चढेर काठमान्डौंतिर लागिन् ।

गाउँका छिमेकिहरूले आभा गाडि चढेर हिडेको नदेखेका त होईनन् तर प्रभास प्रतिको उसको घृणा र बोझ सम्झेर हुनसक्छ उनीहरूले आभालाई रोक्ने जमर्को गरेनन् वा चाहेनन् । शायद, आभाले छोडेर गएपछि मात्रै प्रभासले सुख पाउँनेछ भन्ने उनीहरूको बुझाई थियो ।

तर बिडम्बना, गाउँलेहरूले प्रभासको मायालाई सतहि रुपमा नै लिएका रहेछन् । उसको हृदय त आफैमा एउटा महासागर थियो । आभाको यादमा तड्पिएर उसको दुर्गति भएको थियो । गाउँको एक भलाद्मिले उसको दु:ख देख्न सकेन । एक दिन ती भलाद्मीले प्रभासको हातमा केहि रुपैया थमाएर आभाको खोजीमा काठमान्डौं जान सुझाए । के खोज्छस् आँखो भनेझैं प्रभासको लागी त्यो ठुलो सहयोग थियो। ती भलाद्मी बाट सहयोग प्राप्त गरेको भोलिपल्ट नै आफ्नो झुपडी छिमेकीको जिम्मा लगाएर आभाको खोजीमा निस्किहाल्यो प्रभास।

बिरानो, भिड-भाड ठाउँ । पैसा साथमा भईञ्जेल त दु:ख-सुख उसले हात मुख जोर्यो । त्यसपछि त बिचराको कन्तबिजोग नै भयो । अर्को कुरो, काठमान्डौंको ठण्डीलाई उसको एकसरो लुगाले के छेक्थ्यो र? भोको पेट त्यसमाथी ठण्डीले प्रभास बिरामी पर्यो । जस्तै गाह्रो भएपनि उसले आभाको खोजीमा सहरको गल्ली-गल्ली चाहार्न छोडेन । उसको दिनचर्या भनेको नै गल्ली-गल्ली, बजार-बजार आभाको खोजी गर्नु र जसोतसो बाटो हिड्ने बटुवाहरूले दिएको २-४ रुपियाँ र फोहरको डङ्गुरमा भेटिने, फोहोरबाट निकालेका खाद्यबस्तु बाट प्राण अल्झाउनु रहेको थियो । एकदिन बाटो काट्दा-काट्दै बिरामी र खानाको अभावले लखतरान भएको शरिरलाई सम्हाल्न नसक्दा गुडिरहेको गाडिले ठक्कर दिँदा बिचरा ठाऊ-को-ठाऊ ठहरै भयो ।

यता, आभाको कुरा कसले बुझ्ने? वास्तवमा आभा प्रभासलाई धेरै नै माया गर्थीन् । प्रभासको सहयात्री भएर उसलाई साथ दिन नसक्ने भैसके पछि, ऊ प्रभासको लागि बोझ बन्न चाहँदैन थिई । प्रभासले आफुलाई घृणा गरोस् र उसको जीवनबाट निकालि देओस भन्ने चाहन्थिन् । त्यसैले त उसले आफ्नो छातिमाथी ढुङ्गा राखेर, दुनियाँको बचन आत्मसात् गरेरै भएपनि प्रभासलाई आफ्नो जिन्दगि बाट बिदा दिन चाहन्थिन् ताकि उसले आफ्नो जिन्दगि अगाडि बढाओस् र सफलता को सिढी चढोस् ।

“एक्लो जीवन न हो, मागेरै भएपनि म त आफ्नो गुजारा गरिहाल्छु । म अन्धीलाई कसले पो दु:ख दिन्छ र?” भन्ने सोचेर घर छोडेकि आभाले काठमान्डौंमा आएपछि बल्ल थाहा पाई उसलाई आफ्नो अस्तित्व बचाएर जिउन कति गाह्रो रहेछ भनेर । यदि एक जना सज्जनले बदमाशहरूको चंगुलबाट उद्दार गरेर अपाङ्गहरूको आश्रममा नबुझाएकोभए शायद आभाको नाङ्गो लाश महानगरपालिकाको फोहर फाल्ने कन्टेनर वा कुनै गल्लिमा लडिरहेको हुन्थ्यो ।

आखिर, जिन्दगी जिउनु त छँदैछ । आज पनि आभा हरेक पल, हरेक दिन प्रभासको यादमा डुबिरहेकी छे । अब त प्रभासले अर्को बिबाह गरेर घरजम गर्यो होला! छोरा-छोरी पनि जन्मे होलान्! मेरो त्यागले गर्दा आज ऊ पुन: खुशहाल जीवन बाँच्दैहोला! आदी-ईत्यादी!! तर अफसोस, आभाको यादमा तड्पीएर, उसैलाई खोज्न भौतारींदा-भौतारींदै सडक दुर्घटनामा परि प्रभास मरेको बर्षौं भैसक्यो! यो कुरा आभालाई कसले भनिदिने?

-समाप्त –