रित्तिन्न कहिल्यै, झरेर आँसु ।
न मिल्छ जोख्न यो, भरेर आँसु ।
सागरको उपमा यसैले पायो
गार्हो छ हिड्न लौ तरेर आँसु ।
खसेको बिंज त आउछ उम्री
के फल्छ ? धर्तीमा छरेर आँसु ।
नरोई बाँच्छु त सबैले भन्ला
जादैन चाहदा टरेर आँसु ।
हजारौ आफन्त छाडेर गए
न जान्छ कतै यो सरेर आँसु ।
बुद्धि मोक्तान