गाडिएका आँखा
एक चपरी उप्काएको भित्त्तो जस्ता गाला
मुजै मुजा परेको निधार
लसुनका जरा जस्ता दारी
दन्ते कथाको राक्षस जस्तो
जिन्ग्रिंग परेको कपाल
राति के दिउसै तर्साउला जस्तो
उसको बनोट
छत्तिस जातको एउटा जात
चार बर्णको एउटा बर्ण
बीर, बहादुर गोर्खालीको एउटा सन्तान
सारंगी पेटे
आकास छेडुला झैँ उछिट्टिएका हड्डी
लाज मात्र छोप्ने थाग्नो
हातमा भुइचालो गएर चिरिये जस्तो
खुट्टामा करौतिले रेटे जस्तो
बीर पुर्खाको सन्तति
हासो होइन साच्चै
बाउ सानै छदा हजुरबा युदाग्निमा होमिए रे
लाहुरे भ क बाउ फर्केनन् रे
आमाले छोडेर पोइल गईन
कथा होइन साच्चै हो
तेसैले ऊ अर्काको नोकर भाको रे
बिहान घाम भन्दा धेरै अगाडि उठ्नु
अनि आधी रातपछि ढल्कन पाउनु
उसको दैनिकी
स्कुल कैले हो कुन्नि एक पटक गाको थियो रे उसको “गाम” मा
आजभोली जुठा थालमा गणित पदछ सिता गन्दै
“के के जन्दछ्स?”
“भाडा माझ्न, लुगा धुन, बढार्न सबै जान्दछु ”
थोरै जुँगा नाक मुनि
उमेर ठ्याक्कै थाहा छैन
“महिनेको कति पाउछौ ?”
“खाएर बसेर सय रूप्पे”
बालक होइन
जे पनि गर्न सक्छ
ठुलाले गर्न न सक्ने पनि
चामलको सिंगै बोरा एक्लै बोक्छ
एक दिन चिप्लेर खसेछ
दुई छाक भात पाएन अरे
“अब त खस्न नै दिन्न ”
मस्कदै भन्छ
मानौ बिश्व बिजयी भयो
यो कसैलाई व्यंग्य होइन
तर ऊ मजले हास्छ
मानौ ऊ भन्दै छ “म खप्पिस भएको छु,
भो मेरो वास्ता कसैले नगर
कसैले मेरो पिर लिनु पर्दैन
न राष्ट्रले, न समाजले
म मजाले बचेको छु
मजाले ।”
अस्तु