संगै बाचौ संगै मरौ यसै भन्थी उसले,
सयौ खोला संगै तरौ यसै भन्थी उसले ।
मेरो हात समाउथी गाला सुम्सुम्याउथी,
जुनी भरी माया गरौ यसै भन्थी उसले ।
उत्ताउली हुन्थी कहिले मधहोशी बन्थी,
अगाँल लौ प्यास भरौ यसै भन्थी उसले ।
मुनामदन बनौ भन्थी कहिले जुनतारा,
फुल बनि बास्ना छरौ यसै भन्थी उसले ।
दुवै मिलि एउटा सुन्दर संसार बनाएर ,
झट्टै त्यतै बसाइ सरौ यसै भन्थी उसले ।
– सर्वाधिकार नवराज पोखरेल “पाखेली”
१६ जेठ २०७० (बालुवाटार-काठमाडौँ)