तिम्रो मेरो पिरतीको पाटो उस्तै उस्तै
मझधारमा छुट्टिदिने बाटो उस्तै उस्तै
हासो छैन पिरतीमा अश्रु बर्षा हुने
मुटुबिच बल्झिरने खाटो उस्तै उस्तै
माया फुल्छ फल्छ भन्दै कति राख्यौं मल
जति छर्दा नउम्रने माटो उस्तै उस्तै
धनले नै किन्छ बेच्छ भन्ने जान्दा जान्दै
बिना पैसा प्रेम गर्ने लाटो उस्तै उस्तै
भूत भई समयले याद पखाल्दा नि
जीवनमा नमेटीने टाटो उस्तै उस्तै
* भूत– बितेको समय भूतकाल
मनोज बोहरा
भक्तिपुर–७, सर्लाही, जनकपुर
हालः काठमाडौं