रगत दिई गुलाब साटेँ पिँजरामा मुटु राखी
छानेकै त्यो तारा खस्यो हेर्दाहेर्दै आज राती
आफ्नै मुटु पर्खाल हालेँ जीवन बग्दा किनारमा
ठक्करै हो सबले देको नसोध याँ को छ जाती
चढाएको फूलले पनि रङ्ग फेर्यो मन्दिरमा
विश्वास थियो उसै माथि तर भएँ आफै घाती
वन चरीले’सीता’सोध्यो झसंङ्ग भो लाटो’बुद्धि’
सँगै काफल खाऊ भनी खोजेको थेँ जीवन साथी
please publish my poems
d g} /fd|L eGb} d’v ljj/df Wofg glbO{
pbfOg k”0f{]df zlz t’h’sn] afFlwg uO{
al;g s]xL a]nf uuglardf zf]let x’g
pg}nfO{ b]vL o; klyssf] df]lxt dg ..!..
h;} b]lvg gfg” Û If0fe/ ltdL :tAw eO5g
n’sfP/} d]3} tn d’v p;} If’Aw /lx5g
k5L s[i0f} kIf} lbg lbg zzL 6flS;g uOg
h;} cf}F;L cfof] uug tnd} efl:;g uOg ..@..
gug{} kg{] xf] Ifl0fskgsf] wfs / x7
sxfF ltd|} h:t} wjn dlxdf j]li7t 5 t < ;a} ;+;f/Lsf knkn log} x'g rng oL j[yf u5{g z]vL cg[tkg}sf hng nL ..#..