आफै गल्ती गरि बिराउछ मान्छे ।।
अनि अर्कैसँग फेरि रिसाउछ मान्छे ।।
खै कस्तो विवेकशील प्राणी हौं हामी,
अमृत भन्दै विष पिलाउछ मान्छे ।।
गुहार गुहार भनी सहारा माग्दा खेरी,
निदाएको नाटक गरि निदाउछ मान्छे ।।
हेर्दै जाउ तिमी फूल ओइलिए पछि,
काँडा बनि मुटुमा बिझाउछ मान्छे ।।
धर्म गर्यौ भने सबै पाप कट्छ भनी,
कयौं पाप गर्न सिकाउछ मान्छे ।।