दिवास्वप्न

पञ्चाग्नि झै‌ ताप छ सूर्यबाट
बिलाउँदै गो मनभित्र आँट
शरीरमा पानी सबै सुकेर
मरिन्छ भन्ने अब हुन्छ छाँट ।।

अाकाश तातो पृथिवी छ तातो
बाटो र घाटो अझ उग्र तातो
यहाँ कतै शीतल भन्नु छैन
तातो भयो कि तब जान्छ सातो ।।

फालेर यो ज्यान यहाँ बिताएँ
साकार जे हुन्न त्यही चिताएँ
फर्केर फेरि उही ठाउँ जाऊँ
मुटूभरिको पिरती लगाऊँ ।।

त्यो पानी चीसो कसरी भुलूँ म
यो तप्ततामा कसरी घुलूँ म
खस्दैछ झै लाग्दछ सूर्य गोला
यो गर्मीमा के गरी काट्नु होला ।।

ए‌ेसेलुको झाँगनिरै छ पानी
त्यही‌ अडेको छ कि जिन्दगानी
सल्लेरीको शीतल ताप्न पाऊँ
फर्केर कैले मुकुबुङ् म जाऊँ ।।

अोयाममा एक गुफा पसेर
बस्छन् महादेव घुँडा धसेर
फर्केर जाने मन हुन्छ यस्तो
बोलाउँछन् कि अब भन्नु जस्तो ।

बरु उतै खन्दछु कन्दरा म
बिराउँछु खेत गरा गरा म
उराठ लाग्ने मरुभूमि कस्तो
कहाँ म पाऊँ हरियाली त्यस्तो ।।

यता खँगार्दैछु म जिन्दगानी
हुने भयो कि अधुरो कहानी
भुन्टेकी अामा पनि सम्झँदि हुन्
एक्लै बिताउन् कसरी जवानी ।।

भोकै र प्यासै घरमै मरुँ म
जे सक्छु अाफ्नै घरमै गरुँ म
विदेशको स्वर्ग भयो अघाएँ
भुन्टे र पोक्चीहरु लौ म अाएँ ।।