भाग्यले बाटो मोडेर गयो एकलै पारेर
सौभाग्य-सुख खोसेर लग्यो निर्दयी बनेर
टुटेर झर्यो शिरको तारा आँशुको सागरमा
अछुतो भयो सिंदुर अब यो पापी संसारमा
बिराना भए चुरा र पोते यी गला हातमा
सिसाझैं भाग्य फुटेर बिझ्यो मुटुको माझमा
बिसाउँ कहाँ जीवन-भारी सहारा को देला ?
दैवले पनि नसुने पछि अरुले के सुन्ला ?
आँसुको मेरो यो दु:ख धारा कहिले सुक्दछ ?
हे दैव तिम्रो घरको दैलो कहिले खुल्दछ ?