धैरै दिन बितेछ तिम्रो हँसिलो मुहार नदेखेको
जस्तो कि घामलाई बादलले छेकेको
धैरै दिन भो माफिका लागि निवेदन लेखेको
तर किन हो तिमीले मेरो आँखाको आँशु नदेखेको ?
मेरो प्यारो साथी जब जब म केही लेख्छु
मेरो हरेक कथा अनि कविताहरूमा
म तिमीलाई नै देख्छु
साथी होस् त तिमी जस्तो
म त खै कस्तो खै कस्तो
तिम्रो जुत्तामा पनि नसुहाउने जस्तो
यो त तिम्रो वडप्पन पो हो त
तिमीले मलाई आफ्नो साथी मानेको
तिम्रो असल मित्रताले मलाई हर्दम
तिमितिरै छ तानेको |
तर मबाट केही गल्ती भयो
तिम्रो मनमा म प्रति आशंका रहयो
तर प्लिज मलाई माफ गरिदेऊ
तिम्रो रिसको बारीमा मुस्कानको बिउ छरिदेऊ
हेरन म चाहन्छु कि सबै खुसीरहुन
तर खै के हुन्छ सबैको चित्त दुख्छ
म चाहन्छु हरेकको मनमा प्रेमको फूल फुलोस्
म जान्दिन शायद त्यसैले
ओइलाएर त्यसै त्यसै सुक्छ
अनि आफैँले आफैँलाई धिक्कार्छु
मेरो आत्माले मलाई नै थुक्छ |
पियारो साथी
म सोचिरहेछु घोत्लिएर
हो त साथी
तिमीलाई चिनेको पनि दिनौँ बितेछ
हप्तौँ महिनौँ अनि वर्षौँ बितेछ
तर आज आएर मैले तिम्रो मन भाँचेछु
तिम्रो दिलमा दर्द र आँशु टाँसेछु
प्लिज एक पल्ट मलाई सुनिदेऊ न ल
मेरो गल्तीलाई माफीको डोरीले उनीदेउन ल |
जिन्दगीको यात्रा गर्ने क्रममा
दुई चार पाइला मात्र केसँगै हिनेथ्यौँ
मेरो पियारो साथीको क्रोधाग्नि त भक्भकि बलेछ
शायद त्यसैले होला chatमा
मौनताका कटु बाणहरू चलेछ |
ए साथी म त एउटा मान्छे न हुँ
फगत मान्छे
देउताले त गल्ती गर्छ
यहाँ को छ त्यस्तो जो हमेशा
सही सहि अनि फेरि पनि सही मात्रै गर्न सक्छ ??
तिमीलाई भलो हुन्छ भने यो साथी
तिम्रो लागि आफ्नो प्राण दिएर मर्न सक्छ |
ए मेरो कठोर दिल भएकी साथी
किन यस्तो ज्वारभाटा चलाउँछौ म माथि
तिमीलाई थाहा छैन क्यारे
म कति दिन देखि रोएको छु
पश्चातापका आँशुले दुई नेत्र धोएको छु
फेरि तिम्रो मन नदुखाउने कसम खाँदै
मैले मेरी आमाले पूजा गर्ने जोर ढुंगा छोएको छु ।