मुसाफिरलाई एकैचोटी हात किन दियौ
एक्लै थिएँ जाति थिएँ साथ किन दियौ
पूर्णीमाको जुनसरी चम्किएको थिएँ
टुकी कतै लुकाएर रात किन दियौ ।
तिम्रै लागि गाँसीराथें फूलमालाहरू
अनायशै फेरि आज लात किन दियौ
आफू सकिएरै पनि तिम्लाई बचाउँथे
धोकेबाज बनाएर घात किन दियौ ।
यथार्थता बताउनु गल्ती के नै थियो
सत्यताको भाडा तिमी बेहिसाब दियौ ।
सुख पर्दा साथ दिने भेटिएर होला
दुःखमा त म नै हुन्थें माफि बात दियौ ।