नबाँध मलाई मायाको त्यो डोरीले
फुकाउन गाह्रो पर्ला
सपना सबै उडाउदा हुरीले
आँखाबाट त्यसै त्यसै आँसु झार्नुपर्ला
प्रीतको बन्धन साह्रै गाह्रो हुन्छ
विछोडमा परे सबको मन रुन्छ
विरहको भावमा मलिन हुन्छ
सपनाहरू खरानी भई जल्दछ
चोट खाई एकलै बस्दा
छटपटीएर रुनुपर्ला
जीवनको भुल सम्झी
पश्चताप गर्नुपर्ला
नआऊ त्यो सपना बोकी
म सकदिन सजाउन
छ अधुरो जीवन मेरो
कसरी सकछु तिमीलाई हसाउन