म सियो थिएँ तिमी कैची सम्झिदियौं
मेरै दुष्मनलाई सधैं साथी सम्झिदियौं
म गुमाउनेको डरले के-के सवाल गरें,
संका भन्यो अनि निगरानी सम्झिदियौं
भमरा फुलमा रसकै, लोभले आउछन्,
तिमी किन त्यसलाई पिरती सम्झिदियौं
खोला तर्नु रैछ, ढुङ्गा भन्थ्यो बरु,
खोली तरी भुल्यो, लौरी सम्झिदियौं
म फूल हुँ या पत्थर म आफैलाई थाहा छ,
जे -जे सम्झ्यौ तिमी, काफी सम्झिदियौं
दिपक प्रवाशी
सन्धिखर्क नगरपालिका १२