छचल्किन्छन्… पोखिन्छन्……
तप्प तप्प चुहिनै रहेको छ
अविरल आँशुका थोपाहरू…।
तिमी भने
मेरो जीवनको संघारमा
मेरो स्वागतको निम्ति हातमा
एक अाजुली मुस्कान सहित
प्रेम पत्र लिएर उभिरहेकी छौ ॥
तिमीलाई म के भनु?
मायालु प्रेयसी अर्धागिनी
भो पर लैजाऊ तिम्रा प्रस्तावहरू
किन भने यहाँ
ह्दयहरू छिया-छिया भएको बेला
आफ्नैले छातिमा छुरा घोपेको बेला ॥
सलल…। कल कल… छङ्छङ् गर्दै
बगीरहेका छन् दिखुवा र साप्सुसँगै
जीवनका अनेकौं भङ्गालोहरू
तिमी भने
मेरो जीवनको किनारमा
माझी बनेर डुंगा
सहित
नाउ खियाउँदै वारीपारी गर्छौ
मलाई आऊ खोला तार्छु भन्र्छौ ।
तिमीलाई के भनी सम्बोधन गरुँ
सहयोगी सहयात्री या ह्दयवती
भो चाहिन्दैन तिम्रा सहानुभूतिहरू
किन भने यहाँ
जीवनहरू ध्वजा-ध्वजा भई फाटेको बेला
आफ्नै गन्तव्यहरू छताछुल्ल भएको बेला ॥
सुनसान चुक झैं अध्यारो रात
बैरीहरूले परेट खेलिरहेको छ ।
मेरो देश र धर्तिको छातीहरू
तिमी भने
मेरो झुपडिको बिछ्यौमा
बैंशको उन्मात जवानी लिएर
काम वासनाले मदहोस बनेर
सुस्त सुस्त आईरहेकी छौ ।
तिमीलाई म के उपमा दिउँ
कामिनी दामिनी या कामदेवी
भो पर लैजाउ तिम्रा अंग प्रत्यंगहरू
किन भने
यहाँ माटोले रगत मागिरहेको बेला
यो देशको सिमाना मिचिरहेको बेला ॥
चित्कार…। बिलौना… रोदन
चारै तिर अशान्ति र हाहाकार
मेरो देशका गाउँ
बस्ती र शहरहरू
तिमी भने
मेरो पुरुषार्थको कल्पनामा
गाउँका बस्ती र झुपडीतिर
शहरका गल्लि र चौक भरी
बिन्ति पत्र लिएर भौतारीएकी छौ ।
खै ! म तिमीलाई के भनी बोलाऊँ
पागल घायल या प्रेम पुजारी
यो मलाई रत्ति भर स्वीकार छैन ।
किन भने
यहाँ आफ्नै जीवनहरू दुखेको बेला ।
मेरो देश र देशबासी रोएको बेला ॥