किन माग्छौ

किन राख्छौ आशा हरियालीको
चैत बैशाखको खडेरी हुँ म
किन सोच्छौ भबिस्य मलाई
दियोमुनिको अधेरी हुँ म

किन डुब्न खोज्छौ मायाको सागरमा
किनार लागिसकेको बगर हुँ म
किन ठान्छौ बाँच्ने आधार मलाई
साथ छुटाउने जहर हुँ म

किन सुसाउन खोज्छौ मेरो छहारीमा
कमजोर भै सकेको जरो हुँ म
किन मान्छौ सहारा मलाई
खुट्टा सहितको लंगडो हुँ म

कसरी पायौ मायाको आभास मबाट
आफै मायाको भोको छु म
किन माग्छौ हाँसो मसँग
दिन रात आफैं रो’को छु म

गैंडाकोट