माइतीले भुल्यो भनी नरुनु है दिदी

संगै हुन पाए हुन्थ्यो भन्छु
संगै हुन पाए हुन्थ्यो भन्छु नन्दलाल जी तर के गर्ने
हामी त समय र परिस्थिका नोकर न पर्यौ समयले जता जा भन्छ त्यतै
हानिनु पर्छ बेलागामी घोडा जसरी तपाईहरुकै मायाले मैले भीरको बाटो
तय गरेको हुँ,दुरीले टाडा भए पानी विचार र सिदान्तले अनि भावनामा
तपाइहरुकै साथमा छु,सहकार्यको दरिलो सहस खोज्दै,
यात्री तिर्थ

नन्दलाल जी जिन्दगी जिउनु त
नन्दलाल जी जिन्दगी जिउनु त एउटा बहाना मात्र हो जस्तो लाग्छ
मान्छेले सार्थक जिबन बाच्न जान्नु पर्छ,
हो मपनि त्यस्तै शार्थक जीवको खोजीमा छु जान्मेकै
दिन देखि हामीले मलामी खोज्नु पर्छ हामीले कालजयी मृत्यु को लागि
मरेर बाच्न सक्नु पर्छ,बाचेर त हामी पलपल मरेका छौ
त्यसैले नन्दलाल जी बस्तीको कथा चिरस्थायी हुन्छ,
आँसुको मसिले बस्तीको बेदना थुगाहरु शब्दका मालामा उनेर
लगाउदा पाठकको गलामा सुहाउदिलो हुन्छ,
“अल्छीहरु कागजको फुल बनाएर आत्मरतिमा रमाउछन
पौरखिहरु बगैचामा फूलका बोटहरुमा पसिना फुलाउछन”
नान्दलाल जी म प्रभासमा छु म संग नेपालीका कुनै किताब छैनन्
“म खडेरीमा घैया रोप्दैछु”म बिषयलाई उठान गर्नु पुर्ब पात्रको
मन छाम्ने गर्छु बास त्यही हो मेरो पाठ्य सामग्री’
अनि नि नन्दलाल जी म यसरी जिबन खोजि रहेछु कविता
जिबन खोजिरेछु
आफै भित्र आफैलाइ खोज्दै
मनको मझेरिबाट घरक्क
ढोका उघारेर दिलको बकस खोलि
खोजि रहेछु आफैलाइ
बाच्नुको यथार्थता भित्र
कयै बसन्तहरु समयको गति संगै
चपाइए अनि उघ्राइए बेलगामी घोडा झै
र फेरिए छेपाराको रंग फेरिए जसरी
तुफानी बेगमा आएको समयको गतिमा
मतिहिन हुदै,
परिबर्तनको नाममा नांगिएका तनहरु
ऊच्च शिक्षाको बिशाल परिधि भित्र
साँगुरीएका मनमा
सम्पतिको मृगमरिचिका पालेर
अभाबको भुंग्रोमा भुत्भुतिएका मनहरुमा
खोज्दैछु जिबन
बाच्नुको यथार्थतामा
अहंकारले बेलुन झै फुलेका मान्छेका
भिडहरुमा
गाँउका फुलमाया,बटुलीर भुन्टी सम्झेर
यहाँ सोफिया ,मर्लिन अनि डाइनाहरुमा
खोज्दैछु फुलमायाहरुको चौबन्दी, फरिया र घाघर
दुइ टुक्रा कपडाहरुमा,
गरिबीको चुल्हो बाल्नलाई
बिदेशी गल्लीहरुमा जिबन खोज्दै
बिदेशिमाटोमा पसिनाका मोति पोखेर
खोज्दैछु जीवनका बिसौनीहरु
अनि बिदेशिदाका पोका पन्तुरा र
कुम्लो कुटुरोका कुना
पाप्चाहरुमा खोज्दै छु नेपाली
माटो सुगेर पुलकित हुनलाई
र चड्दैछु महंगीको सगरमाथा
विजय उत्सवको उच्च सम्मोहनमा,
अनि खोज्दैछु बुकुरहरुमा
खोले फाडो सिस्नु र सागको
समिश्रण
हो म खोज्दैछु सार्थक जिन्दगि
यथार्थको जिबन खोज्दैछु
म को हुँ आफैलाइ सोघ्दैछु
म जिबन खोज्दै छु//
तिर्थ “यात्री”पौडेल
लखनपुर ३ झापा,नेपाल