तिमी छौ कहाँ ?

छायाँ बनेर म सँगसँगै
हिड्ने बाँचाहरू
बाध्यताको उज्यालोले
मेटाई दिएपछि
निकटता र समीपता खोज्दै
मनमा आश्रय माँगेर
अन्तकतै डेरा सरिजाने
विवशता उब्जिएपछि
तिमी हरायौ
सोध्नै नपाईकन
तिमी हरायौ
सोच्नै नपाईकन
तिमी हरायौं
मनभित्र कुदिएका तिम्रा तस्विरहरू
बेबियानको बुद्ध झै नामेट पार्दैगयो
समयका तालिबानहरूले
आकारमा मात्र सीमित बनाएर

तिमी कहाँ छौ अनभिज्ञ छु म
मात्र आभास गरेर
तिम्रो सुवास पाउने गछु
त्यही आभास र सुवासको
समानान्तरमा
तिमीलाई सधै खोज्ने गर्छु
तिमी हरायौ
मानिसहरूको बस्तीबाट
तर हराएनौ
मेरो मनमस्तिष्कबाट
त्यसैले खोजी जारी छ
मात्र एकपटक भनिदेऊ न
तिमी कहाँ छौ

गोबिन्दसिंह रावत, टोरोन्टो
फरवरी २, २०११