ठिकै छ टाढै बस्छु

जुनीभरि तिम्रो साथ
पाए देखि सानु,
बादल भित्रै खुशी हुन्थे तिमी
छाए देखि सानु ।

चट्याङ्, वर्षा, असिना सब
सहन्थेँ हाँसी-हाँसी,
तिमीलाई खुशी दिन्थेँ बरु
आफैँ दुख गाँसी ।

सुनगाभा झैं फुलाउनलाई
आफै बन्थेँ माली,
तिम्रो मुस्कान खुलाउनलाई
आफै बन्थेँ डाली ।

क्षितिज पुग्न यात्रा गर्दा
आफै बाटो खान्थेँ,
आँधी हुरी बिचमा आए
मेरै भागमा आऊ भन्थेँ ।

तर सबै असम्भव छ
मैले सोचे हुन,
ठिकै छ टाढै बस्छु
हुनु तिमी जून
ठिकै छ टाढै बस्छु
हुनु तिमी जून ।

राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”