ढुंगा भए मुटु, कति जाति हुन्थ्यो
दुख्दा लाखौँ टुक्रा, न त छाती हुन्थ्यो ।
चल्ने भए समय, एकै नास् याहाँ,
न त बिझाउने, कालो राति हुन्थ्यो ।
दिब्य दृष्टि सारा सृष्टि भए उस्तै,
कसै सामु न त कोही घाती हुन्थ्यो ।
दीप पनि प्रभा छर्दा अँधेरीमा,
पाला फुट्दा निभ्ने, न त बाती हुन्थ्यो ।
हुन्थ्यो होला सबै जाति जाति याहाँ,
हुन्न थियो झार, सबै पाती हुन्थ्यो ।
कल्पना राई