बुझ्छ कस्ले पीडा ती पिएका मान्छेको
आफैँ बिर्सी नसामा जिएका मान्छेको,
हेरेर प्रेमानुभाव हुने भएदेखि,
कुनै अर्थ हुन्न दिल दिएका मान्छेको,
टुक्रिएको मन कहाँ जोडिएको छ र,
लाखौँ कोसिसले मन सिएका मान्छेको,
मुखले त बन्यो देश कामले बनेन,
भर छैन यी सपथ लिएका मान्छेको,
महलभित्र कहिले हुन्छ र आदर,
खुन पसिना बगेर खिएका मान्छेको
जे. आर. “आभास”