थरिथरिका मान्छेलाई थरिथरिका पत्र

प्रिय बेनाम !
–म खुशी छु एकातर्फ, अघोरै दुःखी छु अर्कातिर । दुःख र सुख, आँसु र हाँसो थप्ने तँ को होस् ?

तर, तँ नभई म जीवन अपाङ्ग देख्छु । तेरो मोहनी जालमा फँसेको छु । जब मोहनीले लठ्ठ हुन्छु, जीवनको मज्जा लिन्छु । तैँले लठ्याउन छाडेको बखत मरेतुल्य हुन्छु । तैँले कहिले खुशी पारिस्, कहिले मन अघोरै दुखाइस् । मलाई मात्र हैन सारा जगत्लाई एउटै चक्रमा घुमाइस् । यही सेरोफेरोमा तँलाई कागजमा उतार्दै छु । म तेरो शक्तिलाई लिपिबद्ध गर्दै छु । त्यसैका लागि चिठ्ठी कोर्दै छु ।

–संसार कोठामा ल्याइस् । हरेकको मन–मस्तिष्कमा भित्र्याइस् । पौरख देखाइस् । हृदयमा संसार पसाइस् । यस मानेमा तँलाई साधुवाद !

म लाटो थिएँ, बुङ्गो थिएँ, फुङ्ग उडेको थिएँ । म जङ्गली थिएँ, बाघभालु–चराचुरुङ्गी देख्थेँ । प्रकृतिमा डुब्थेँ । धूलो–मैलो खेल्थेँ । दुईचार अक्षर जानेँ । अरूझैँ लेख्न थालेँ । राजधानी मलाई रद्दीको टोकरीमा मिल्काउँथ्यो । नाथे कागजमा कोर्छ र पनि साहित्यकार बन्न खोज्छ, भन्थ्यो । ठाउँ पाइनँ, नाम पाइनँ । कसैले पत्याउने पनि भइनँ । कता–कताबाट आभास पाएँ । तँलाई सम्झिएँ । तँ कहाँ थिइस्, म जान्दिनँ । तेरो भूत सवार भयो । सहर पसेँ । तेरो साथ मज्जाले पाएँ । फेरि लेख्न थालेँ । पहिले कलमले लेखेँ, पछि त्यसैलाई तँभित्र पसाएँ । अनि, हुइँक्याएँ । तब मात्र सम्पादकको आँखामा बस्न लायकको भएँ । हुँदाहुँदै कहिलेकाहीँ स्थान भेट्न थालेँ । अब त तँ मार्फत नगए, पत्रिकामा मेरो नामको ‘न’ पनि नआउलाझैँ भएँ । जमाना मज्जाले खरिएको भेट्टाएँ ।

–जोगिने उपाय दिइनस्, जोगी नै बनाइस् । भाग्न सकिनँ, फँस्नबाट जोगिइनँ ।

तेरो साथ पाएँ । माथमा राखेँ । एनसेल पोर्ट किनेँ । थोरै चलाउँदा थोरै कट्ने, अँझ चलाउँदै नचलाउँदा कट्दै नकट्ने । सायद यस्तै नारा सुनेँ । त्यो त ठीकै थियो । तर, भन्ने र गर्ने बैधानिक प्रावधान त्यसले मात्र जान्दछ जो छिसिक्क चलायो कि सय एमबी उडेको पत्तै पाउँदैन । फाइल लोड गर्न त ठीकै छ, डाउनलोड गर्दा भने भुसुक्कै मारिस् । भनूँ न एक किसिमले नङ्गट नै पारिस् । फेसबुक चलाउँदा भने सेतो विस्तारामै सुताइस् । नर्स आउँछन्, डाक्टर जाँच्छन् । चिन्ताले खाएको मान्छे भन्छन् । के–को चिन्ता भनी अनुसन्धान गर्छन् । ए यही बेनाम भन्नेले नै चुसेछ, ठान्छन् । धेरै लोड गर् तर थोरै डाउनलोड गर्, फेसबुक नचला, दशतिर मन नडुला, फाइदामा हुन्छस्, भन्छस् । अर्ती दिन्छन्, ओखती छैन, भन्छन् । के गर्नु ! दिनभरि काममा जोतिन्छु, फुर्सदमा तँबाट नै खोसिन्छु । वाध्यताले हैन, रहरले शोषित हुन्छ । फेसबुक खुल्लै रहन्छ, एमबी फुतुफुत कटिरहन्छ । वारपार हेर्या हुन्न, कनेक्सन फेल भन्दिछ । पुरोहितकोमा नगई हुन्न, पात्रो नफेरी हुन्न । प्राइभेट जागिरले गिराएकै छ, त्यसमा पनि तैँले नगिराई छाड्दैनस् । गिरी जा भनी प्रार्थना पो गर्छस् कि, कसो ?

–त्यसले लेखी । तैँले नै ल्याइस् । मैले पढेँ । मनै पगाली । सोरसार द्रव्य तानी । तान्न नै मलाई भगवान् ठानी । भुसुक्कै थाङ्नामै सुताई ।

‘अफ्रिकन सुकुमार युवती हुँ । आमाबुबा युद्धको शिकार भए । २० वर्षे नरसिङ्ग पढ्ने छात्रा पनि हुँ । शरणार्थी क्याम्पमा छु । बाबुको ५८ करोड बैँक ब्यालेन्स छ । विदेशी आफन्तबाट झिक्न सक्ने प्राबधान छ । मलाई पनि तान्नुस्, त्यो ब्यालेन्स पनि आफूसँगै राख्नुस् । सके मलाई नै आफ्नै जीवनसँग गाँस्नुस्, नसके ब्यालेन्सको ७५ प्रतिशत मलाई फिर्ता गर्नुस् । तपाईंकै देशमा लगानी गर्ने व्यवस्था गर्दिनुस् । म त्यहीँ लगानी गर्छु । नालायक हैन, लायक बन्छु ।’

तैँले नै त्यो चिठी दिइस् । म पग्लिएँ । मनी ट्रान्सफरको रकम पठाएँ । तैँले नै पुर्याइस् । फेरि खबर ल्याइनस् । फेरि पत्र पाइनँ । फेरि मन पगाल्ने आवाज सुनिनँ । कुनै बैङ्करले जवाफ लेखेन । कुनै पार्सल भेटिएनँ । मेरो कुनै खातामा रकम ट्रान्सफर भएन । तैँले नै गर्दा अँध्यारामा फँसे । तेरै सहाराले आँखा चिम्लेर वाण चलाएँ । त्यो वाण आफ्नै शरीरमा लाग्यो । धेरै काल थलिएँ । तन्द्रामा आउन धेरैधेरै समय लगाएँ ।

पछि पो ललितपुरे ठिस बूढा भन्ने मित्रबाट थाहा पाएँ । त्यो त साइबर क्राइम रै’छ । घरमा स्वास्नी छे । अर्कीको रहर हैन । विपत्की नारीलाई सहारा दिऊँ, मुलुकमै लगानी भित्र्याऊँ भन्ने चाहना हो । मन मिलेछ भने, विचार एक भएछ भने श्रीमतीको खोजी गर्ने मित्रलाई जोडा बाँधिदिउँ भन्ने मनसाय हो । अरू कुरा जान्नु छ भने बिजुली हुलाक– anita_bedie20065@yahoo.com, assistance_2000_security_service_ci@live.frमा सम्पर्क गर्नुस् । तपाईं पनि फँस्नुहुन्छ । हुन त उतैबाट इन्द्रजाल आ’को हो । फँसाउने धेरै जालहरूमा यो पनि एक जाल हो ।

–डेरा नजिकैकी रानी ! बीबिए परीक्षामा फेल बनी ! शिक्षकबाट के–के सुनी, सुनी । अरूलाई खै के ठानी, ठानी । खबर ल्याउने–लाने तैँ होस् । पासो लागेर माथि नै पुगी !

मेरै डेरा नजिक बस्थी । अनुहारमा राम्री थिई । व्यवहारमा हाम्री थिई । कहिल्यै फेल हुन्नथी । आँसु देखाउँदिनथी । हाँसो मात्र बाहिर ल्याउँथी । ८ मार्चमा कुरा सुनी । ९ मार्चमा संसार छाडी । सबकी मनकी प्यारी थिई । तँ नहुँदो होस् त उसका कानमा हकार, झपार पुग्दैनथ्यो । मनोदशा बदलिँदैनथ्यो । धर्ती छाड्ने कुरा विपना हुँदैनथ्यो ।

–मेरो एउटै मात्र सालो, कतार बस्न थालो । पैसा कमायो, एउटीलाई आफ्नो बनायो । तेरै मद्दत पायो । बिहेवारी गर्यो । तेरै कारण आयो– फेरि फुटायो ।

नेपाल–कतार दुई ठामको मन एक ठाम बनाइस् । संसारभरि झ्याली पिटाइस् । देवदूत–परी मिलन गराइस् । धन्य–धन्य बनाइस् । केही काल वित्न पाएको थिएन–रडाको मच्चियो, तेरै मद्दत पुग्यो । जताततै तँ नै आइस् । मनलाई बहकाइस् । दुवैलाई फुटाइस् । उता ऊ आँसुमा छ, यता यो केमा छे ! त्यो तँ नै जान्दछस् । मसम्म कुनै खबर ल्याइनस् । जोड्ने र फोड्ने दुवै काम तैँले नै गरिस्, गराइस् ।

–आयो, फुन आयो ! नाम हेरेँ, ठूला मान्छेको नाम गाँसिएर आयो । केही दिन भोक न तिर्खा पार्यो ।

नभनी नहुने, भने मन अमिलो हुने ! एक बेला, यता भूमिगतले आगो लगाएका थिए । जसबाट पनि पैसा हसुर्न खटेका थिए । म उकालीको मान्छे रे, यताका ओरालीका मान्छे रे ! मैले हुकुम चलाएँ रे । अर्काको ठाम ओगटेँ रे । गाली सुनेँ, गुहेकीरा नामले पुकारिएँ । नाना भाँतीभाँतीका आशीर्वचन भेट्टाएँ । ठूला मान्छेको नामले मेरो बदनाममा दाम नपाउनुपर्ने हो । मनमा त थियो, मुखमा आएन । कुरा सुन्न सकिनँ । चुपचाप मन थन्क्याएँ । जस्तो आउँछ, मान्छु । जेजे ठान्छन्, ठानिन्छु । यस्तैमा काल वित्यो । वास्तविकता थियो–९८४१५२१७४८बाट हैन, ०३१५२१७४८बाट आएको यशस्वी भवःको बोली । त्यत्ति कुरा नबुझुञ्जेल कति गोली छाडेँ, छाडेँ–९८४१५२१७४८लाई । हाँस्यनीतिको ठेकेदार भनेँ ! दुनियाँ आतङ्कित पारेर जगत्मा भ्रमको बिऊ छर्ने कथित हाँस्यव्यङ्ग्यकार पनि मानेँ । मुख नहेर्ने, बोली नसुन्ने, नाम कहिल्यै नलिने कसम समेत खाएँ । पछि पछुतोमा फँसेँ । आँखा खुलेपछि क्षमा दिनुस् प्रभु भनेँ । बेहोसीमा काम कुरो बिगार्ने, होसमापश्चात्तापमा पर्ने ! म मात्र हैन तपाईं पनि हुनुहुन्छ । नत्र भने मझैं मोबिलमा–९८४१५२१७४८ लेखेर ‘फित्कौली नरनाथ सर’ भन्ने नाम सेभ गर्नुस् । अनि–०३१५२१७४८ डायल गर्नुस् । कसको नाम आउँछ !

–कमसल मान्छे कि राजनीतिमा कि पत्रकारितामा ! तैँले सुविधा दिइस्, एक किसिमको जागिर दिलाइस् । उचालिस् तर जसलाई पनि एकै आसनमा बसालिस् । कुरो बुझिनस्, कुलो मात्र पछ्याइस् ।

कलम चलाउन नजान्ने रहर गर्छन् । जान्नेहरू रहर गर्दैनन् । जान्नेहरू चाहिँ लेखेर जीवन चल्दैन, विचार बाँड्दैमा धन कमिँदैन भन्दै चुपचाप कलम एक कुनामा थन्क्याउँछन् । विचार त होला तर शब्दमा उतार्न नसक्ने पनि छन् पत्रकारितामा ! सत्य बाहिर ल्याउन चाहँदैनन् । यत्ति प्रति पत्रिका निकाली दे भनी ठेक्का दिन्छन् । प्रेस काउन्सिलमा बुझाउन भन्दै बुझाउने प्रति भेला पार्छन् । बजारमा पत्रिका पुग्दैन, पुगे कसैले हेर्दैन । बासी कुरा बासी नै तरिकाले पस्किन्छन् । कपी एण्ड पेष्टको सूत्र अपनाउँछन् । त्यसका लागि समाचारमूलक वेभसाइट छँदैछन् । त्यसैले त पूरै पत्रिका पढेर प्रतिक्रिया जनाइदिनेलाई भगवान् ठान्नुपर्छ । बर्गीकरणमा परिहाल्नेलाई भाग्यमानी मान्नुपर्छ ।

प्रिय बेनाम ! सुविधाको लोभमा, बर्गीकरणमा परिहालिन्छ भन्ने आशमा पत्रिका प्रकाशन भइरहेछन् । सोर्स–फोर्स पुर्याउने, भनसुन ल्याउने, धाकधम्की दिलाउने बर्गीकरणमा परिरहेछन् । नपर्ने चाहिँ वित्थामा सम्पादक/प्रकाशक बनेँछु भनी एक कुनामा थच्चिरहेछन् । गहभरि आँसु बनाएको छ । अन्यायमा परेँ भनी फलाकेको छ । भित्रभित्रै भुट्भुटिएको छ, मुर्मुरिएको छ । इन्तु नचिन्तु भएको छ । परिवारजनले धिक्कारेको छ । अरूले भने गिज्याएको छ । ऊ न यताको छ, न उताको भएको छ ।

अन्तमा भन्नु, मनमा गुन्नु, व्यवहारमा ल्याउनु के–के छ, छ । भनिसाध्य छैन, गरी साध्य छैन । नभनुँ भन्नैपर्ने, भने आफैँ फँसिने ! खै, के गर्ने, गर्ने ! म उचालिएँ पनि, म थेचारिएँ पनि । ठिक उचालिएको भए हुन्थ्यो, ठिक थेच्चारिएको भए हुन्थ्यो । नाम नजान्नाले उचालिएँ, शक्ति नबुझ्नाले थेच्चारिएँ । नगरे पनि नहुने, गरे पनि धर नपाइने । तँ अजबको, तँ गजबको रै’छस् । आखिरमा भन्, भन् बेनाम ! तेरो नाम के हो ?

नन्दलाल आचार्य
श्रीमहावीर मावि, विषहरिया–४, सप्तरी
(मो. नं. ९८४२८२९२०६)