सामन्तीका अवशेषहरू
जुर्मुराइरहन्छन
रंगमन्चमा उदार बन्छन्
भित्र खाल्टो खन्छन
हिडने बाटो बार हाल्छन्
चढला शिखर भनी
सभ्यताको खोल ओढेका
नर पिचास बनी
पुराना रूख ढल्दै जॉंदा
नयॉं पलाउदै छन्
अँझै पनि तिनकै सास
थामी चलाउदै छन्
वर्षैंदेखि थिचिएका
पत्झरका हॉंगा
बन्दैछन् लिस्नो तिनी
हरेक पहरा-छाङ्गा
बल्दैछन् जल्दै छन् आफै
अवसेष सखाप पार्न
आफू भष्म भए पनि
तिन्लाई निर्मूल पार्न
हरेक कदम रोकन तिमले
गर्यौ भने चासो
नाना भाति बाहनामा
हाल्न खोजे भाचो
जति रोके रोकिने छैन्
तिम्ले कदम रोक्दा
हतो साहितका शब्द हरू
तिम्ले जति खोकदा
बल्ने आगो बलिरहन्छ
चल्छ चल्ने कलम
धरसायी पक्कै हुन्छ
तिम्ले पाल्ने भ्रम ।
तुलसिंह नेपाली
दैलेख
हाल यू ए ई