डेरामा बसेर पढ्दा पढ्दै
घर सम्झेर
पानी पानी लाजमा डुब्छे :ऊ
टीकासीका लगाएर
घुम्न निस्कन्छे – पाँगा दोबाटो
जहाँ जीवनका अनगिन्ती लाजहरू भेटिन्छन्
पानी नपाएर काकाकूल मुद्राहरूमा
नागराजाको सहरमा
पानी छैन
लज्जित भएर सोच्छे -मिना
र
गहिरो अनि सुश्क प्राय:
अन्तरहृदयको इनारबाट
पानी जस्तै
संवेदनाको तीर्खा तान्छे -ऊ
अभावको पानीले धोएर
ऊ
आँखाहरूबाट अनिद्रा र
ओठहरूबाट अतृप्ती
पखाल्न सक्तीन
र आफ्नो अनुहारबाट ऊ
लाज पखाल्न सक्तीन
(जसरी ऊ आफ्ना किताबका पानाहरूबाट
जीवन निरपेक्ष काला अक्षर
मेट्न सक्तीन )
अनि लाजै लाजले पानी भएर
बग्न थाल्छे ऊ
जीवन पद्धतीका लिखित अलिखित
क्यानभासहरूमा
ऊ बग्छे –
विश्वविद्यालयका कक्षाहरूमा,
क्यान्टिनहरूमा, अफिसहरूमा र आयोगहरूमा
मिना
मात्र लाज पस्कन्छे सबैतिर
र
महासामन्त शैलीमा कीर्तिपुर
त्यही लाज पिएर लट्ठिन्छ
(जसरी यो देशका शासकहरू
नौजवानहरूको सलामी ‘विटिंग द रिट्रिट ‘
पिएर लट्ठिन्छन् )
लाग्छ-
मात्र लाजहरूको कोलाज कीर्तिपुर
लाजै मात्र सिकाउँछ
र
हरेक साल यी मिनाहरूलाई
बिना पानीको माछा झैं
एउटा लामो बेठबेगारीको
जीवन यात्रामा पठाउँछ
अनि बेसोमत पार्टीका
तुलहरूमा टाँगिन्छ –
यो लाजहरूको विश्वविद्यालय
या
लाजालयमा पदार्पण गर्नु भएका
सबै साथीहरूलाई स्वागत छ