ढोका –१

ढोकाभित्रको मान्छे
ढोकाबाहिरको मान्छे
दुबै सीमान्तकृत छन् आफ्नो विचारमा ।

मान्छे
आफूलाई खोज्छ ढोकाबाहिर
त्यहाँ कोही छैन
ऊ स्वयम् अनुपस्थित छ ।
आफैँ खोक्रिने गरी सकेसम्म चिच्याउँछ,
बोलाउँछ
कहीँ कोही छन् कि वरिपरि
कतै त्यो ढोकाभित्र पो कोही छन् कि !
आफू अलग्गिएको महसुस गर्छ र अझै उफ्रन्छ ।
आफैँ थाकेपछि,
त्यही कहालीलाग्दो शून्यतामा निसास्सिन्छ ।

ढोकाभित्रको मान्छे
पटक–पटक निदाउन खोज्छ तर व्यूँझन्छ ।
त्यो अन्धकारमा
आफूजस्तो अनुहारको खोजी गर्छ
तर विडम्बना !
ढोका बन्द भएदेखि नै
ऐना अझसम्म निदाइरहेको छ ।
त्यो अँध्यारो झ्यालखानामा
मात्र ढोका छ … बन्द ढोका
त्यहाँ झ्याल छैन उज्यालो छिर्नका लागि ।
मान्छे एउटा कैदी हो
लगातार भोगिरहेको छ सजिलो सजाय – एक्लोपन
आफ्नै इच्छाअनुसार …
अहिले,
मृत्युदण्ड बरु सस्तो पर्ने थियो
उसकै हिसाबअनुसार ।

मान्छे
एउटा हात
एउटा खुट्टा
एउटा कान
एउटा आँखा
अनि अपूर्ण अ

ङ्गहरुसँगै
खोजिरहेको छ अर्काे आधा शरीर …
… ढोकाबाहिर …
… ढोकाभित्र … ।
