बगाएर आशुँ कति बिते रातहरू

बगाएर आशुँ कति बिते रातहरू
जोड्दा जोड्दै च्यातिएर छुटे साथहरू

रुन्न अब भनि बाचा गरेँ धेरै चोटी
आफ्नै मुटु टुक्रिइँदा सहेँ घातहरू

आफ्नै गाउँ आफ्नै ठाउँ हुन खोज्छ नौलो
पीडाहरू थुप्रा भई लागे खातहरू

किन गम्भीर भयौ भनि सोधिरहन्छन सङ्गी
कसो गरी भन्नु मैले खाएँ लातहरू