जुन फूल रोजेँ मैले

जुन फूल रोजेँ मैले अरू कसैले टिपिदिँदो रैछ
जुन आशा थियो मलाई, छिनभरमै रित्तिँदो रैछ

जुनेलीमा जुन हेर्दै, टोलाउने भयो बानी
दैव पनि निष्ठुरी छ, लायो रोग छानीछानी

मुटुभित्र साँचे अनि, आँखाभित्र राखेकी थेँ
तिमी नै त थियौ मेरो, त्यसैले त बाँचेकी थेँ

सम्झनामा पोल्छ छाती, दुख्छ चस्स मुटु मेरो
सोच्ने गर्थेँ यो संसारमा, तिमी मेरो सेरोफेरो

पीडा बोकी दुनियाँमा म बाँच्न सक्दिन अब
दैव रैछ मेरै विपक्ष, सपना उडाई लग्यौ अब

थुक निल्दै सबैजना कति राम्रो जोडी भन्थे
दैव लाग्यो लग्यो खुसी, बेहाल भयो हाम्रो अन्त्य

कला श्रेष्ठ
कक्षा : ११, मानविकी, मन्थली उमावि