मेरो बाटो हेर्दा हेर्दै साँझ ढल्यो कि
आमा, तिम्रो स्नेह सुधा मुटु जल्यो कि !
संघारैमा परे पनि अँधेरीको छाया
रातैभरि मझेरीमा दियो बल्यो कि !
फैलाएर फेरि पनि कालो पखेटा
उडी जाने समयले तिम्लाई छल्यो कि !
जति कहर काटे पनि नपाएर सुख
मनभित्र विरहको हुरी चल्यो कि !
बिरह र बेदनाले खसालेर आँसु
दुख जिलो गर्दा गर्दै जीउ गल्यो कि !
शरण आँसु
पोखरा
हर नेपालीको वेदना!
तर, के छ र
हर नेपालीको वेदना!
तर, के छ र सर, यसो १२/१५ दिन बिदा लेर पूर्वतिर हानिए त केही घन्टामै घर पुगिहाल्नुहुन्छ नि!
हामीजस्तो सात समुद्र पार हुनेको भन्दा त धेरै सहज छ नि, हैन र?
🙂
तपाई हरु जस्ता सात समुन्द्र
तपाई हरु जस्ता सात समुन्द्र पर का नेपाली मन मा झन् कति छचलकिन्छ होला यो देश र आमाको माया !
प्रतिक्रिया को लागि धेरै धन्यवाद.