सम्झनाका छायाँहरू सम्झिर’न पाए पुग्यो

सम्झनाका छायाँहरू सम्झिर’न पाए पुग्यो
जूनकीरीझैँ अँधेरीमा चम्किर’न पाए पुग्यो

सँगालेर पीडाहरू अँगालेर खुसीहरू
हृदयको गोरेटोमा लम्किर’न पाए पुग्यो

मनको भाखा दिलको लय शब्दबाट पोखिएर
सुस्केरा र सुसेलीमा घन्किर’न पाए पुग्यो

कोट्याएर आफ्नै घाउ बल्झाएर आफ्नै व्यथा
परेलीमा कैलेकाहीँ छल्किर’न पाए पुग्यो

सम्झिएर हिमाल, पहाड सम्झिएर तराईं मधेस
नेपाली भै पटकपटक, जन्मिर’न पाए पुग्यो ।

– आदर्शमार्ग, नेपालगञ्ज

मधुपर्क २०६८ जेठ