कथा घरघरको

जुन दृश्य देख्दा मलाई असह्य हुन्छ, त्यही दृश्य देख्नु परिरहेछ, यहाँ, बारम्बार । विचरी, मेरी आमा ! अनि चिसोमा बिहानै उठेर भान्छाभित्र ड्युटीमा लाग्छिन् ।

सत्तरी वर्षको आदरणीय उमेरमा पुगेर पनि ? अझ त्यसभन्दा उदेकलाग्दो कुरा, घरैमा छोराबुहारी भएर पनि ।

बुहारी त बुहारी नै निक्ली, दाइले एकदिन आमाको भात जस्तो कसैले पकाएको पनि मिठो छैन ! के भनिदियो, तब के चाहियो ?

उता बूढी…ममत्व भनेको पनि कस्तो हुँदोरहेछ…। छोरालाई मिठो खुवाउने धुनमा बिहानबिहानको चिसो खाइरहेकी थिइन् । उसै त डबल निमोनियाँ भएको छाती, त्यसमाथि फोक्सो कमजोर । म छँदै पन्ध्र दिन अस्पतालमा राखेर ल्याएको थिएँ ।

यस्तो दिन पनि देख्नुपर्दोरहेछ ।

मसँग अरू उपाय छैन । कारण…। मेरो त मृत्यु भइसकेको छ । सडक दुर्घटनामा । फुटपाथैमाथि मोटर चढेर मलाई किचिमिची पारेर एउटा कार भागेको थियो । को थियो, यो त देखिएन ।

मलाई लाग्छ, त्यो जानाजान गराइएको दुर्घटना थियो ।

शत्रु ? घरमै सर्पिनी बसिरहेकी छ भने बाहिर किन खोजिरहनुपर्‍यो । त्यसको नातोमा पर्ने एउटा थियो सहरकै कुख्यात गुन्डा… पत्रपत्रिकाहरूमा छाइरहने …जसका भरौँटेहरूलाई एउटा सङ्केत दिए पुगिहाल्छ ।

अनि त्यो भनेको….मेरै दाइकी स्वास्नी ।

बाँचेकै बखत पनि म कतिपल्ट सपना देख्थँे, त्यो आइमाई आफ्नो लोग्नेबाहेक हामी परिवारका मासु टुक्राटुक्रा पारेर बीच बाटामा बसेर बेच्न बसिरहन्थी ।

किन त्यसलाई नै देख्थेँ, त्यस्तो कृत्य गर्दै रहेको, अनुमान त्यसै पनि लगाउन सकिन्छ ।

त्यसैकारण त मेरी आमाले शासना भोगिरहेकी छिन् ।

मलाई धेरै माया गर्थिन्, कान्छो सन्तान भएर हो कि, तर ममता त भन्ने कुरा नै यस्तै होला…दाइलाई पनि लाग्दो हो, भाइलाई भन्दा आमाले मलाई बढी माया गर्छिन्, जस्तो ।

बुबा पनि नभएको अवस्थामा मलाई केही भयो भने मेरी आमाले कति दुःख पाउलिन्, मलाई बेलाबेलामा भय जागिरहन्थ्यो । नभन्दै त्यही भयो जुन मलाई डर थियो ।

आमा बेहोसै हुने गरी रोइन्…। मेरो दुर्घटनामा ।

अनि म टाढा जान सक्थेँ त ? छोरा छ, बुहारी छे, नातिनातिना छन्, तापनि मेरी आमा एक्ली छिन्, मलाई राम्ररी थाहा छ ।

तब मैले छोड्न सकिनँ, यस घरको परिधि ।

यही परिधिमा रहेर मैले कति कुरा देख्नु परिरहेछ…कतिपल्ट आँसु झार्दै, कतिपल्ट दाह्रा किट्तै…।

म केही गर्न सक्दिनँ, आमाले मलाई देख्न सक्दिनन् ।

आमा खोक्न थालिन्, विचरी । यति चिसोमा । जहिले पनि नराम्ररी खोक्छिन्, मलाई राम्ररी थाहा छ । म बिहानबिहान सिरकबाट बाहिर निस्कनै दिन्थिनँ । अझ ओछ्यानमै मनतातो पानी पुर्‍याइदिन्थेँ ।

दाइको त अभिनय मात्र चल्ने हो, पहिलेदेखि, राम्रै गरी थाहा भएकै कुरा हो ।

उता हेर्छु, बुहारी भनाउँदी लोग्नेलाई भन्दै थिई-“बूढी खोक्दै छे, खानामा थुकसुक पर्ला, होस गर्नू, भन् जा ।”

लोग्नेचाहिँ निस्कियो लुसुक्क । अस्वाभाविक लाग्न सक्छ, अहिले यो विवरण, तर यहाँसम्म ल्याउने यही पुच्छर लुकाउने श्रीमान् थियो । मेरै दाजै ! जसले स्वास्नीलाई आफ्ना आमाबाबुभन्दा निकै माथिको पक्ष हो भन्ने अघोषित रूपमै सिद्ध गर्न केके मात्र अभिनय गरेनन् विगतमा !

तब यो दिन आउनु अस्वाभाविक हुन्छ ?

एकरात रक्सीको सुरमा घरबाट फनफन्ती निस्केर हिँडेका थिए । आमाले नै थाहा पाइन्, आफ्नो मुटुको टुक्रा यसरी रातबिरात निस्कँदै छ, रुँदै आएर मलाई भनेकी थिइन्-“दाइलाई ल्या । हेर, रातबिरात कता गइरहेछ रक्सीको सुरमा ।”

कुद्दै गएपछि बल्ल भेटेको थिएँ, भेट्नासाथ के भने, थाहा छ ?

-“मलाई पनि थाहा छ, मेरी स्वास्नी कस्ती छे, तर आमाले मेरी स्वास्नीलाई यसो भनिन्, उसो भनिन्, म घर जान्नँ ।”

भित्रभित्रै क्षुब्ध भए पनि मैले आमाको त्यही छोरालाई ल्याउनु परेको थियो, जो आमैसित विद्रोहमा उत्रिएको थियो ।

अब यस्तालाई आफ्नै जन्मदातृ मातालाई प्रिय पत्नीले जे भने पनि चित्त फाट्ला त ?

त, हेरूँ, भान्छामा निस्केको छ, महोदय ।

-“तातोपानी खानुपर्ने…।” आहा, कति अमृत वचन दिए आमालाई ।

-“हैन, मलाई अस्तिदेखि नै खोकीले च्यापेको छ ।” आमाले छोरालाई समात्दै भनिन् ।

-“ए, औषधि खानुपर्छ त्यसो भए ।” भन्यो यति, मात्र यति, यस्तो पहिलेदेखि नै चल्दै आएको थियो ।

आफ्नो कोठामा पस्न लागेको छोराको हात समातेर खुप आसिलो हुँदै बूढीले भनिन्-“बाबू … मलाई भित्रबाट कमजोर भएको जस्तो छ । आज मासु खान पाए हुन्थ्यो ।”

आमाको बोली झर्न पाएको थिएन, महोदय बम्के-“खै र पैसा ? आमालाई थाहै छ नि, मेरो जागिर छैन । यसोउसो गरेर अलिअलि पैसा आउँछ, छोराछोरीको स्कुलफिसमै जान्छ ।”

अनि लुत्त भित्र पस्यो ।

भित्र झन्डै झ्वाट्ट खोलिएको दैलाले लागेको प्रियालाईं…किन ? किनभने अरूले के कुरा गरे, आफ्नो कुरा पो काटिरहेको छ कि भनेर सुनिरहने तिनै प्रियाको बानी पहिलेदेखि नै चलिआएको थियो । अनि एउटा कुरा गर्‍यो भने अर्काे कुरा सुनेर अनर्थको भुइँचालो ल्याउने काम हुन्थ्यो, यस घरकी मालिक्नीको । मालिक्नी त भन्नुपर्ला नि, त्यही पदवी प्राप्त गर्न सबैलाई काटकुट गर्न अघि सर्थी ।

-“के भन्यो आमाले ?” लोग्नेको पारो हेरेर कुरा गर्न ज्यादै सिपालु छँदै थिई ।

महोदय बोलेनन् । यति त आमाको माया पनि त लाग्दो हो ।

-“यो ल्याइदे उ ल्याइदे भनी होली, हैन ?” श्रीमान् नबोलेको देखेर बल पो चढ्यो ।

महोदय अझै चुप थिए । रिस त उठेकै हुनुपर्छ, तर के गर्नु ! प्रकट गर्न सक्दैनथे, श्रीमतीको कृपामा दालभात चलिरहेको थियो । त्यसैले पो हो कि !

-“आफ्नै बैङ्कको पैसा झक्िनू भन्नु क्या ! अँ, साँच्चै बूढीको बैङ्कमा भएको पैसा हाम्रोमा सार्ने होइन ? मेरो खातामा सारिहाल्नू, नत्र पछि के हो, के हो । बूढाले जमाइदिएरै त गएकै हो बा…। अनि भाइको पनि कति पैसा छ, दराज खोलेर कहाँकहाँको चेकबुकहरू छन्, हेर्नू न । एउटा ठाउँको त पत्तो पाइयो ।”

लोग्नेचाहिँ नबोली किताब पढ्न थाल्यो । लोग्नेको त्यही प्रिया भने लुगा पट्टयाउनतिर लागी ।

लुगा पट्टयाउँदा पट्टयाउँदै केही सम्झेझँै गरेर भनी-“आज के पाकेछ ? त्यही आलुकाउली, सागघाँस त होला नि, हैन ? जानु त मासु ल्याउनू । मैले नखाएको पनि कति भो ।”

-“कति भो र अस्ति भर्खर मैले एउटा पार्टीबाट प्याकेटमा ल्याइदिएको हैन ?”

-“त्यो त प्याकेट भो…सानोसानो चिकेनको टुक्रा । होस्, मलाई त्यति खुवाउन उसलाई मर्‍याजस्तो हुन्छ ।” अर्कातिर फर्की ।

खुइयय गर्दै महोदय बाहिरिए । एकैछिनमा मासु ल्याएर कोठामा लुकायो ।

-“आमा कता गइन्, चाँडै खाएर आफ्नो कोठामा जान भन्न लागेको त…।”

आमा ! आमा भने छोराबाट त्यस्तो सुन्नेबित्तिकै आफ्नो कोठामा दौडिएर पुगिसकेकी थिइन् । बुबा र मेरो फोटो नजिक पुगेर रोइरहेकी थिइन्, घ्वाघ्वा ।

-“आज मेरो कान्छो छोरो भएको भए यस्तो दिन देख्नुपर्थ्यो…!”

-“केलाई पर्थ्यो आमा । म यहीँ त छु नि ! ईं….म अहिल्यै पसल गएर …।” तर आमा किन सुन्थिन् । म सीमापारि थिएँ, सुन्ने-सुनाउने हकमा । रोइरहिन् ।

-“आमा !” भन्दै आइपुग्यो प्यारो छोरो । हातमा खानाको थाली लिएर ।

-“म त भोकले आमा…ल, खाना खानू । त्यसलाई आज अफिस छिटै जानुपर्ने भयो रे । म पनि बाहिर गइहाल्नुपर्छ । एउटा काम पाइएला जस्तो छ…।”

आमाले आफ्नो आँसुको ख्याल नगरी भनिन्-“हिँड त म पस्किदिन्छु ।”

-“पर्दैन, पर्दैन । आमा यो खाना खानू । बच्चाको टालोसालो धुनु छ, धोएर खाई जान्छु ।”

-“दिउँसो बच्चालाई सुताएपछि म धोइदिइहाल्छु नि ।”

महोदय निस्के । माथि भान्छामा दम्पति हाँसखेल गर्दै मासुको परिकार पकाउन थाले । तारतुर पारे । छोराछोरीलाई खुवाए, आफूले खाए । तृप्त भए ।

माथि मासुको परिकार, तल आमालाई आँसुको परिकार ।

यस्तो दृश्य, म बूढाबूढीकै अघिल्तिर पनि झलझल्ती सम्झन्थेँ जब आफ्ना प्यारो त्यही छोराले ‘दुःख पायो बिचरा…स्वास्नीले त्यसलाई मायै गर्दिन’ भन्थे ।

अब समय दिउँसो हुनतिर लम्केको दृश्य छ ।

कौसीमा आमा बच्चालाई काखमा लिएर सुताइरहेकी थिइन् । श्रीमान् निस्किए । छोरीलाई स्कुल पुर्‍याएर जान्छु बोली झारेर ।

श्रीमान्की हिरोइन निस्की, सोह्रसिँगार गरेर ।

सासूअगाडि पुगेर भनी-“आमा ! बच्चाको टालो खाटमुन्तिर छ है…अघि भर्खर हगेछ । सोफामा राखेको अस्ति पार्टीमा लगाएर गएको कुर्तासलवार पनि धोइदिनू है ?”

आमा बुहारी गएतिर हेर्न थालिन्, हेर्दाहेर्दै आँखाभरि आँसु जमे ।

-“मेरो कान्छो छोरो भएको भए…नपढेको भएकाले मलाई यस्तो गाह्रो भएको…बूढाले राखिदिएको पैसा झकिेर… मैले के गर्थें ! छोराले पनि राखिदिएकै छ तर कसलाई लिएर जानु खै झक्िन । अब त्यहाँसम्म जान पनि नसक्ने भएँ, यस्तो बुढेसकाल कसैलाई नआओस्…।”

हे भगवान् ! मैले यस्तो दिन पनि देख्नु परिरहेछ ।

बिन्ती । बिन्ती मलाई एक पटक आमाको अघि जान दिनू । बिन्ती । उनलाई मेरो साह्रै खाँचो छ । बिन्ती ।

कति एक्ली छिन् मेरी आमा !

उः उः, रुन थालिन्-“मलाई काल पनि आउँदैन ।”

आफ्नै लोग्नेले जोरेको घरमा उनी शरणार्थी भएकी छिन् ।

उनी आमा हो कि यस घरको गृहसहायक ?

बुहारीको यस्तो चुरीफुरी छोरालाई पनि त भन्न सक्थिन्, तर छोरै त्यस्तो परिदिएपछि भन्न कहाँ जाने ? त्यस्तो भनेको, अरू त हैन, आफ्नो जीवनका लागि आफ्नी प्रिया महत्त्वपूर्ण शक्ति हो भन्ने कुरा ।

बिहेको भोलिपल्टै देखिसकेकी थिइन्, आफूले नखाईनखाई टन्न खुवाइदिएर हुर्काएको जेठो छोरो त…हँ ! बुहारीका लागि ठिक्क !

बरू छोरीको विवाह भएको भए त्यति रुन पर्दैनथ्यो होला ।

सासूकै कर्मको फल हो कि ? यो अनुमान नलाग्ने कुरै छैन, जोकोहीलाई, सहजै लाग्न सक्छ । के गरिनन् र विचरी मेरी आमाले…आफ्नी छोरी सानैमा बितेकाले बुहारीलाई छोरीकै रूपमा त माया गरिनन् कि ? के यही गल्ती थियो ? मैले त त्यही भनिदिएको थिएँ-“आमा … आवश्यकताभन्दा बढी माया गर्दा जे पनि हुन सक्छ ।”

-“कसैको माया नपाएर यस घरमा आएको हैन म ।” श्रीमान्जीकै उपस्थितिमा हुकूम भएको थियो आमा र मलाई । आमाले छोरी ठानेर माया बर्साएको बुहारीको ।

अझ भन्न त मलाई पनि बाँकी थियो, कुकुर्नीलाई बढी माया गर्‍यो भने मुख चाट्छ आदि । त्यो काम आमालाई गर्दै थिई, फोहोर हुल्ने र झक्िने मुखबाट । अनि स्वास्नीलाई बढी माया गर्‍यो भने लात हान्छ भन्ने भनाइ पनि राख्न त मन थियो, दाजैको स्थितिबाट पछि के थाहा…के हुन्छ, के हुन्छ । भनिनँ ।

जब भतिजी जन्मी, एघार दिनको समयमा घरकी बुहारीले आफ्नो रणचण्डी स्वभावलाई खुला प्रदर्शन गरिदिई मानौँ देखाउन खोजिरहेकी हुँदी हो, मलाई कसैले कम ठान्नु हुन्न ।

आमाले सुत्केरी बुहारीलाई तातामसिनो खुवाउन आफै मासु किनेर ल्याइन्, छाला र हड्डी खुवाउन हुँदैन भन्दै फलमासु, फलमासु छानेर दिन्थिन् । अनि बुहारी, लौ हेरियोस् कस्ती रहिछे, लोग्नेलाई भन्थी-“तेरो आमाले मलाई मासु पनि गनेर दिन्छे ।”

सासूचाहिँ बुहारीलाई खुवाउन पर्छ भनेर कहिले के ल्याउँथिन् कहिले के ल्याउँथिन् । बुहारी भने क्रेट भरेर अन्डा ल्याउँथी र आफै पकाउँथिई, खान्थिई, अन्डा गनेर अफिस जान्थिई । आमालाई चाहिने सबै कुरा म नै ल्याउँथेँ, तर महोदय सानोसानो कुरामा पनि निगरानी छाड्दिनथी, जस्तो-स्याम्पुको बोतलमा चिह्न लगाएर राख्थी । चलाउला कि, हँ ? फूर्ति दिन फ्रिजदेखि भान्साका सबै विद्युतीय सामान ल्याएर छाती फुलाएर देखाउँथी । हामीलाई त पहिल्यै भान्सा अलग गराइदिइसकेकी थिई । तिनमा लाग्ने बिजुली खर्च पनि तिरेर फूर्ति दिँदा हुन्थ्यो नि, विचरा बूढाबूढीलाई तिराउने कृपा गर्थी ।

लोग्नेचाहिँ भाइको उपस्थितिले अप्ठेरो मानेर हो कि भन्थ्यो-“हेर, यस्तोयस्तो सामान ल्याउँछौ, मेरो जागिर छैन, बिजुली…।”

भनिहाल्थी-“हाम्रो माथि सबमिटर राखिदिनू भन्नू नि त त्यसो भए…हाम्रो बिजुलीको खर्च तिरिदिउँला ।” वाह … यस्तो महानता देखाउने बुहारीको हातमा मेरी आमालाई छाडेर जानुपर्‍यो मैले । दैव पनि किन यति निठुर भएका होलान् ।

अनि त आमाको बूढी हाड घोटिएको घोटियै ।

कहिलेसम्म ? मेरी आमाको दुःख कहिलेसम्म ?

मेरो मृत्यु हुनासाथ तीव्र गतिले चलचित्रका दृश्यहरूझै घरमा परिवर्तन देखिन थाले, फटाफट । अनुमान लगाउन सकिन्छ, मेरो असामयिक निधनमा कति खुसीको वर्षात् भयो होला ।

जस्तो धेरै समयदेखिको आशा थियो, हिरोइन निकै गद्गद देखिन थालिन् । मलाई त सराप्न म मरेपछि पनि छाडिनन् भने बाँच्ता केके मात्र गरिनन् होला …

म कहिल्यै बिर्सिदिनँ, मैले नै घरमा सारा खर्च काँधमा बोकिरहेको थिएँ । दाइलाई भर्खर जागिरबाट निकाला गरिएको थियो ।

अर्काकी छोरीको कमाइ खाने कुरै आउँदैनथ्यो । तब आफ्नै भात खाइरहँदा पनि, खाँदाखाँदै, कतिपल्ट, कतिपल्ट ढोकापछाडिबाट मलाई सरापिरहन्थी । सुन्ने नै गरेर । मलाई आफ्नै खाना पनि अमन हुन्थ्यो ।

आमालाई चित्त बुझ्ने कुरै भएन, जेठो छोरासामु आफ्नो चित्त फाटेको कुरा राख्थिन् ।

छोराचाहिँ पहिल्यै प्राणप्रियाबाट सुनिसकेका हुन्थे, नभए सीधै आमासामु आउँदैनथे । अनि त प्राणप्रियाको मुखारबिन्दबाट जेजे बहाना बनाइएको थियो, त्यसैलाई मिलाएर महोदय सफाइ दिन्थे-“हैन, त्यसको बहिनीको पैसाको ब्याग कसले चोरिदियो, त्यसैले भुतभुताइरहेकी रे ।”

मानाँै मेरो कानै छैन, मानाँै मेरो विवेक नै छैन, आफ्नी स्वास्नी र सालीको प्रसङ्ग आयो कि मेरा दाजै यसरी सफाइ पेस गर्थे ।

तब सालीचाहिँ पनि यहाँ आएर सबसित धमास दिन एक रत्ति पनि धक मान्दिनथी । त्यसको फूर्ति कहाँसम्म बढेको, एकदिन फोन गरेर बूढाबूढीलाई धम्काइछ-“मेरो दिदीलाई तिमेरुले छोयो भने पनि पुलिस ल्याएर समात्न लगाउँछु । ”

दिदीकहाँ आउनु पर्‍यो, लाजसरम मजाले निलीओरी हिँड्ने खलकलाई के छ र … आइदिई ।

अनि पति महोदय त महोदय नै भइहाले । के हुनु, सालीको सफाइ पेस गर्ने काम भइहाल्छ, भयो पनि-“त्यसले माफी मागी ।”

बडो कृपा गरी । माफी मागी । धन्य …अब यस्तो ससुराली खलक हैन, श्रीमान् भनाउँदा कस्ता रहेछन् । निक्लिए ।

यहाँ पो छ त कुरो ।

दिदीचाहिँ के गर्थी ? आफ्ना लागि त्यस्तरी ज्यान दिने बहिनीलाई व्यवस्था गरिदिन कौसीमा एउटा कोठा थप्न आग्रह गर्थी । बुबा र म हुँदा समेत ।

भनी आनन्दले-“आधा पैसा म हालिदिउँला ।”

वाह … अनेकन् बदमासीबीच फैलँदै गरेको सुकुम्बासी टोलबाट आएकी यस हिरोइनबाट योभन्दा राम्रो अरू कुन संस्कारको अपेक्षा गर्नु …

साहस कम्ती छ त ?

भने, अहिले हामी दुवै छैनाँै उपस्थित रूपमा, के छाड्थी ? लोग्नेलाई भन्दै गरेको मैले थाहा नपाएको कहाँ हुँ र -“बूढीको सहीछाप लगाएर बैङ्कबाट भएजति सबै पैसा झकिेर कोठा थपाँै न । बैनीज्वाइँ हामीसँगै हुँदा राम्रो पनि । मदतसदत पनि हुन्छ । आफन्त भनेको सबैलाई चाहिन्छ क्या ।”

आफन्तको अर्थ मेरो दाजैलाई सिकाउँदै थिई जसलाई राम्ररी थाहा भएको परिणाम अहिले निस्किरहेको थियो ।

लोग्नेको अदेखमा बहिनीचाहिँलाई भन्दै थिई-“बैङ्कबाट पैसा नझििकउन्जेल मात्र हो…त्यसपछि त बूढीलाई पख् न…म जान्या छु ।”

सम्भवतः त्यो जान्दिन, म यहीँ छु, त्यसले सरापेकी बूढीको छोरो…शरीर अवश्य मर्‍यो होला, तर मेरो आत्मा…आमावरिपरि नै रहेर रक्षा गर्न खोजिरहेछु । मलाई पहिल्यै शङ्का थियो, र त भन्थँे-“यो आइमाई हामीले सोच्न सकेभन्दा पनि ज्यादै खतरनाक हो ।”

मेरो कुरा कोही पत्याउँदैनथे, पछिपछि बिस्तारै थाहा पाउन थाले, त्यो भिन्नै कुरा ।

म आफ्नी आमालाई एक्ली छाडेर कहाँ टाढा जान सक्छु र … त्यस्ता खतरनाक जन्तुहरूसित आमालाई छाडेर जान सक्छु होला ?

अबको दृश्य कुन अनौठो हुन्थ्यो र … बिहान आउँथ्यो । रात त्यही भएर बित्थ्यो । बूढी हाड हाड घोटिँदै थिई, तर कति ? कति ?

विचरी आमाले घर जोर्नुभन्दा पहिला डेरामा बसेर दाइ र मलाई कति सङ्घर्ष गरेर हुर्काइन् । बुबाको सङ्घर्ष आफ्नै ठाउँमा छँदै थियो, तर आमाहरूको झन् चर्को हुँदोरहेछ । आफ्ना केटाकेटी भोकाउलान्, रोगाउलान्…देखि सबैसबै, कुरामा ध्यान पुर्‍याउनुपर्ने ।

के मेरी आमाले सुख पाउने दिन आउँदैन ?

जब एक्लै बसेर बुबा र मेरो तस्बिर अगाडि आँसु टम्म पारेर बस्छिन्, तब लाग्छ, कति आसले, कति सपनाले आफ्ना सन्तानलाई संस्कार सिकाइन्, तर नतिजा…… शङ्का गर्ने ठाउँ कतै छैन, दाइ र मलाई सिकाएको संस्कार एउटै त थियो ।

सबै कुरा आफ्नै भोगभागको कुरा पो हो कि …

आज पनि बिहानी आयो, तर केही भिन्न लाग्दैन ।

आमा सानो नातिको हेरचाह गर्दै थिइन्, आफ्नो काखमा राखेर ।

दिन सप्रिएकै हो त ?

त्यो आइमाई आज भान्छामा थिई । पकाउँदै ।

पकाइवरी दुवैले खाए, छोराछोरीलाई भरपेट खुवाए ।

लोग्नेहरू आफ्नोआफ्नो बाटो लागे, ‘आमालाई खाना खानू’ भने ।

नाति सुतेपछि आमा गइन् भान्छामा । भन्नै पर्दैन, यति बेरसम्म बिहानको एक कप चियाको भरमा बसेकी बूढीको पेटमा के चल्दै होला ? बुझ्ने कसले !

उनले खाना पस्किन् । छोराबुहारीको हातबाट बनेको खानाले आज स्वाद फेर्न पाइने भयो । त्यति लाग्नु स्वाभाविकै हो । फिल्टरपछाडि कचौरा राखिएको रहेछ । खोलिन् । मासुको परिकार रहेछ । बुहारीले त आज अचम्मै गरिछे त ।

उनले अचम्म मान्दै खाना खाइन् । पेट भरिएजस्तो भयो ।

दिउँसभरि नाति हेरेर बसिन्, अरू ड्युटी नै के हुन्थ्यो र …बुहारी आई । आउनेबित्तिकै भान्छामा गई । केही छिन बित्न नपाउँदै आमा नजिक हानिँदै आई ।

यताउता केही होइन, सीधै आमाको चुल्ठो समातेर आफ्नो अवतार देखाउन थाली-“तँ राक्षस्नी बूढी । मैले दिउँसो खान राखेको मासु खाइदिइस् ?”

त्यसपछि आमालाई भुत्लाइदिई । त्यसको त्यस बेलाको रूप पुराणशास्त्रमा वणिर्त राक्षस्नीको रौद्र रूपभन्दा कम्ती थिएन ।

मेरी आमालाई भुत्लाउने…म कसरी हेरूँ ?

हेर्छु, आमा दौडेर आफ्नो कोठामा पुगिन् । भुइँमै पछारिएर डाँको छाड्न थालिन्, बच्चीजस्तो घ्वाघ्वा । योभन्दा चित्त दुखाइ अरू के होला ?

आमा … आमा …

म भएभरको सास निकालेर चिच्च्याएछु, तर सुन्दिनन् ।

लौ … लौ … यो के गर्न लागिन् ?

आमाले नजिकै रहेको चुलेसीले आफ्नै टाउकोमा हान्न थालिन् । किन मेरो मात्र खप्पर यस्तो भन्ने शैलीमा ।

आमा … त्यसो नगर आमा … बिन्ती …

हे भगवान् … मलाई एक…एकपल्ट मात्र …केवल एकपल्ट मात्र भए पनि आमासामु जान दिनोस् प्रभु । आमालाई रोकँू…… उनलाई सुरक्षित स्थानमा राखेर र्फकन पाउँ…।

उः उः रगत बग्न थाल्यो हृवालहृवाल …बिन्ती भगवान् … बिन्ती …एकपल्टलाई…केवल एकपल्टलाई…बिन्ती …

मधुपर्क २०६८ माघ