तीता पलका पाँजा मात्रै पँजाएर हुन्न

तीता पलका पाँजा मात्रै पँजाएर हुन्न आमा
आँखाभरि आँशु ताल सजाएर हुन्न आमा ।

कहिलेसम्म यसै गरी झुकेर नै बसिरहने
सत्यसँग अझै पनि डराएर हुन्न आमा ।

कसैले नि दिने छैन हातमाथि अधिकार
सुन्दैनन् है कतै कोही कराएर हुन्न आमा ।

सुन्दरताको अस्तित्वनै अस्थिर छ बिल्छ एकदिन
लाली, पाउडर, गाजलमा लजाएर हुन्न आमा ।

जडीभरि राता निला सारी चोली टल्काउँदै
त्यहि भित्रै नारिलाई हराएर हुन्न आमा ।

पूजा, थाली, घन्टीले नि कालरात्री अन्त्य गर्छ?
ढुंगालाई भगवान बनाएर हुन्न आमा ।