सम्झन्थे मैले तिमीलाई चाँदनीपूर्ण रात प्रिया
तिमीमा आयो असाध्य नै थामिनसक्नु मात प्रिया
आज कथा व्यथा बढ्दै जाँदा बढ्दै गयो शूल हेर
शूलको मूलको कारणले बढ्दै गयो घात प्रिया
मन मस्तिकको सोचन त क्षणिक भयो जीवनमा
असल कर्म थाल्दा थाल्दै पतन भयो प्रभात प्रिया
मनमन्दिरको ढोका खोली सजाएको डोली भन्थे
गहतकोझोल सुर्किमार्दै फालिसकेंछु जात प्रिया
हाम्रो सारा जीवन आधार भताभुङ्ग भए पछि
नयाँ सोचमा अघि बढ्दा हुनजान्छ सुरुवात प्रिय