सुन सुन भक्तजन म केही भन्छु
दुर्गा भवानीको लौ सबाइ कहन्छु
भवानी देवी हुन् जगतकी माता
तिनकै भक्ति भावमा म रहन्छु
दुर्गा भवानीका कुरा गर्नु भन्दा
सूर्यपुत्र साबर्णि आठौ मनु गन्दा
मन चिल्लो पार्छ ईश्वरीय रन्दा
गरौं ईश्वरीय चिन्तनको धन्दा
भगवती महामाया दयावती हुँदा
सूर्यपुत्र स्वामी बने भावनाले छुँदा
तिन्को सबै कर्म अतुल्यनै छ नि
यो कर्मको व्याख्या गरौ बूँदा बूँदा
स्वारोचिष मन्बन्तरमा सुरथ राजा थिए
तिन्ले चैत्रवंश उच्च पार्दै सारा राज्य लिए
सारा भूमण्डल भरि उन्कै बन्यो अधिपत्य
अधिपत्य दीगो पार्नलाई उन्ले ध्यान दिए
प्रजालाई माया गर्थे आफ्नै पुत्र समान
धर्मपूर्बक काम गर्ने राजा थिए महान
राजा थिए अति शूरा सबै काम गर्न
जन जन सुखी साथै खुसी थिए जहान
जसका पनि मानिसका शत्रु-मित्र हुन्छन्
कोलाविध्वंसी क्षेबीहरू राजालाई ठुङ्छन्
संख्या सानो भए पनि एकता थियो बल
सुरथका कमजोरी ती पक्षलाई ढुङ्छन्
सहनेका सयसिद्धि भन्दा भन्दै पनि
बज्न थाल्यो दुबैतिर लडाइँको ध्वनी
सुरथको सारा शक्ति क्षीण हुँदै गयो
मन्त्री बने छलकपटी शत्रु बने धनी
राज्यजति हडप भयो प्रभूत्ब नै गयो
वनबासी बन्नु बाहेक बाँकी के नै रह्यो
यात्रा तय भयो जाने वनवासी बन्न
साथ लाने वनतिर केही छैन अन्न
वन थियो घनघोर लौ दिनै लाग्ने रात
वन्यजन्तु डरलाग्दा तिनमा थियो मात
नदीनाला खोलाखोल्सी थिए डर लाग्दा
चिन्ताबोकी हिडे राजा कोही छैनन् साथ
शिकार खेल्ने बाहनामा राजा गए बनमा
मेधा आश्रम फेला पारे विरक्ति छ मनमा
हेर्दा लाग्थे वन्यजन्तु अति हिंस्रक नै जस्ता
बास्तवमा माया पीरती थियो जन जनमा
आश्रम थियो हिंसा रहित मिली बस्थे सब
पूर्ण थिए सारा चिजले हुन्थ्यो कमी कब
मुनिशिष्य तल्लिन थिए आश्रम सजाउन
प्राकृतिले प्रभा छर्दा अबर्णित छन् ती अब
सिंह गाई सँगै बसी सुख दुःुख पोख्थे
आहारा खोज्दा पनि दुबै मिली खोज्थे
चराले गीत गाउँने बसी डाली डाली
मयुर नृत्य चलाउन वातावरण रोज्थे
मेधालाई थाहा लाग्यो राजा आए भनि
मेधाजीमा आदरता निकै प्रवल छ नि
पाए खवर मेधाजीले आए राजा लिन
सेवा पनि राम्रै गरे मन भाव गनी
मेधाजीले राजा लगे आफ्नो आश्रममा
भन्न थाले राजालाई बस बिश्राममा
आश्रममा जे जे थियो सोही खान दिए
राजा खान्थे तिनै खाना बसी आनन्दमा
हरियाली वरिपरि सौन्दर्यको खानी
मुसु मुस मुस्काउने प्राकृतिकी रानी
ठूला ठूला वन बृक्ष अति राम्रो तान
ज्ञान भयो राजालाई बन्न गए ज्ञानी
मेधावनको हरियाली मोहनीको रूप
सम थियो हावा पानी छैन शीत–धूप
त्यै वनमा राजा पनि विचरण नै गर्थे
कुटीमा बसी बसी विचार गर्थे खुप
मेधाजीका चेलाहरू साह्रै सज्जन थिए
तिन्ले त्यहाँ राजालाई राम्रो सत्कार दिए
आनन्दमयी भइ राजा बस्नु त्यहाँ थियो
पवनसरी उड्यो मन राज्यचिन्ता लिए
राजालाई आश्रममा केही छैन कमी
मनोरम रम्यतामा राजा बस्थे रमी
राजाको सारा मन कामनाले छायो
ममताले सताउँदा राजा बस्थे गमी
राज्यको सुख भोग सम्झनामा आयो
शक्तिलाई प्राप्त गर्ने ममताले छायो
पूर्वजको कमाइको थियो सारा धरा
आँखानानी बनी त्यस्ले स्थान पायो
बस्थे राजन आश्रममा मनमा चिन्ता बोकी
आफ्नो बैभव याद आउँथ्यो गम्थे ओठ टोकी
मन त उन्को चिन्ताग्रस्त तन थियो गलित
कुटी वरिपरि घुम्थे राजा चिन्ता रोकी रोकी
दुराचारी व्यभीचारी मेरा ती मेरा शत्रूजाति
कस्तो व्यवहार गर्छन् होला मेरा प्रजा माथि
त्यो धरा र धन वैभव अनि राजप्रसाद सबै
तिन्कै अधिन बस्थ्यो होला मेरो प्रधान हात्ती
मेरा पिछलग्गुहरू पिछा खोज्दै होलान्
शत्रू पक्ष तिनैलाई आज रोज्दै होलान्
मेरा खरखजानामा हात धुनेहरू
शत्रूको भोजमा बसी आज मोज्दै होलान्
कसो गरी बसेका छन् मेरा शैनिकशक्ति
आज तिनको हट्यो होला भावनामा भक्ति
याबत प्यारा बस्तुलाई राजा गमी बस्थे
चिन्ताग्रस्त राजातनको ह्रास भयो रक्ती
मेरा शत्रूपक्षले कित्ता मिलान गर्दा
मेरी आमा रुदिहुन्नी धरापमा पर्दा
सिंहाशन–मेरुदण्ड खिया लागे होलान्
क्षतविक्षत भए होलान् धमिराले भर्दा
कर्म भक्ति ज्ञान शक्ति सबै क्षत भए
राजप्रसादका सबै बस्तु सोचनामै गए
आनन्दपो प्राप्ति हुन्थ्यो समस्या नै टर्दा
मेरा सारा पीर मर्काहरू रटनामै रहे
सोचमग्न अवस्थामा राजा चिन्तित थिए
राज्यशक्ति फिर्ता गर्ने ध्यान त्यतै दिए
तर पनि मन कहाँ बस्थ्यो शान्ति सँग
सारा सोच बिचारमा मन खैंची लिए
वन भरि विचरण तन भरि त्रास
यही हो सुरथको जीवनको ह्रास
आशाज्योति राजाले सधैं बाली राखे
राजा बसे वनमा कुटीको भो बास
राजा थिए चिन्ताग्रस्त बस्थे चिन्ता बोकी
कम्पित थियो सारा तन बस्थे औंला टोकी
यति कष्ट भोग्दा भोग्दै विचरणमा पर्दा
एक वैश्य भेट भयो तिन्लाई सोधे रोकी
भजन
कोटी नमस्कार दुर्गादेवी मातालाई
विजयको शालिनताले ‘जयन्ती’ नाम पायौ
मोक्षदायिनी भएर नै ‘मंगला’ भै छायौ
देवी तिमी मङ्गलमयी सवको काम गर्ने
जन्म मरण मुक्ति कर्म दिन तिमी आयौ
कोटी नमस्कार……
‘कालीदेवी’ अन्याय र अत्यचार तान्छ्यौ
सारा सृष्टि प्र्रलयमा एकै गासमा खान्छ्यौ
रक्तवीजको रगत मासु एकै गास पारी
देवतालाई सार हक दिनलाई जान्छ्यौ
कोटी नमस्कार
‘भद्रकाली’नाम तिम्रो अपरमपार
तिम्रै भक्ति गर्छौ हामी गर्छौ जयकार
मङ्गलमय भावनाकी मंगल कर्म गर्ने
तिम्रै कर्म मंगलदायी मिल्छ सब सार
कोटी नमस्कार
हातमा लिने कपाल त गला–मुण्डमाला
नाम तिम्रो ‘कपालिनी’ कल्याण दिनेवाला
कष्ट रोग निवारिणी भक्तजनमा सारा
जय जयकार कपालिनी रक्तमय गाला
कोटी नमस्कार
‘दुगार्’ नाम जपी जपी जयजयकार गर्छौ
तिमी नै हौ कर्मरूपी तिमै्र शरण पर्छौ
अष्टांगयोग धारी तिमी कल्याणकारी
तिम्रो आराधना गर्न तिम्रै अघि सर्छौ
कोटी नमस्कार
‘क्षमा’ तिम्रो नाम रह्यो भइ क्षमादायी
नमस्कार चढाउँछु‘ ‘क्षमा’ मातालाई
करुणामयी स्वरूपा हौ सही सत्य भाव
अपराध क्षमा गर्छौं दयाभाव्मा आयी
कोटी नमस्कार्
सबलाई कल्णण गर्ने तिम्रो नाम ‘शिवा’
सबै माथि तिम्रा नजर पर्छन् रात्र दिवा
शिवजीकी महान् शक्ति प्रकृतिमा रानी
तिम्रै दया मायाबाटै चल्छन् सबका जीवा
कोटी नमसकार….
‘धात्री’ तिमी महामया संसारकी माता
तिमी नै हौ संसारिक महाजाल दाता
प्रताडना प्रपंच र संसारिक जाल
सज्जन र दुर्जनका राख्छ्यौ बहीखाता
कोटी नमस्कार..
‘स्वहा’ रूपले यज्ञभाग ग्रहण नै गरी
देवतामा प्रदान गछ्र्यौ खाना पेट भरी
देवताको भरण पोषण तिमी बाटै हुन्छ
तिमी महान् प्राणदात्री तिमी कल्याणकारी
कोटी नमस्कार
‘स्वधा’ नाम ग्रहण गरी सबै पितृ ताछ्र्याै
देव मात्र नभएर पितृलाई पाल्छ्यौ
श्राद्ध तर्पण स्वीकारेर पुष्ट्याउन थाल्छ््यौ
ग्रहण गर मेरो भक्ति किन अझै दाल्छ्यौ
कोटी नमस्कार