रक्तबीजको वध भयो
शुम्भमा साह्रै दुख छयो
रणकौशल कसो गर्ने
निशुम्भले भन्दै गयो
गरेबार्ता दुई भाइले
पारी मार्का आइमाइले
दाजु धन्दा कुनै नमान्नु
अम्विका ल्याउँछु अहिले
कालीकालाई मारि छाड्छु
म समरमा गइहाल्छु
प्रधान सेना बोलाएर
ती देवी शक्ति सबै ढाल्छु
यति कुरा गर्दै गर्दै निशुम्भ हिडीहाल्यो
पराक्रमी थियो शक्तिकेन्द्र हल्लाइ हाल्यो
निशुम्भको अघि पछि अनि पाश्र्वभागमा
ठूला ठूला दैत्य थिए अस्त्रसस्त्र साथमा
तिनीहरू कस्ता भने हेर्दै डर लाग्दा
क्रोध अग्नि जलाएर ओठ धेरै काम्दा
देवी अघि पुग्न थाले हेर्दा जिग्दा जाग्दा
धूलोले ढाक्यो आकाश चाँडोचाँडो भाग्दा
कौशिकीको अघि पुगी बाण हान्न थाल्यो
क्रोधपूर्ण निशुम्भले नेत्रज्योति बाल्यो
समायो त्यो धनुलाई हान्यो बाण पनि
देवीले हान्नथालिन् बाण काट्दै अनि
कौशिकीले पनि त्यहाँ कालीकालाई भन्छिन्
सबै सैन्य दानवका भुसुनामा गन्छिन्
रक्तबीज मरे पनि डर यिनमा छैन
मर्नलाई यिनीहरू आएको नै ठान्छिन्
अब हेर कालिका यिनको काल आयो
बाण बर्षे चारैतिर आकाश नै छायो
घमशान युद्ध भयो अस्त्रसस्त्र चले
निशुम्भले तन भरी चोट मात्रै खायो
निशुम्भको तलबार अति तीखो थियो
चमकदार ढालले समर चम्काइ दियो
अघि बढ्यो निशुम्भ हानो सिंहलाई
देवीले वाणबाट काटिन् तलबारलाई
आठ चन्द्र अंकित थियो उसको ढाल
खण्ड खण्ड पार्दै भनिन् आयो तेरो काल
तब पनि निशुम्भले चलायो नै शक्ति
चक्र हानिन् देवीले खोजो उस्ले जुक्ति
भयो अति क्रोधित चलायो नी शूल
देवी शक्ति ठूलो थियो पायननी मुक्ति
सिंह थियो अति क्रोधित लड्न अघि सर्यो
खाइ दिन्थ्यो दैत्यलाई जो जो अघि पर्यो
नङ थिए तीखा तीखा बन्न गए अस्त्र
त्यही अस्त्र प्रयोग गरी दैत्यलाई धर्यो
गदा हान्यो देवीलाई फेरि उसले त्यहाँ
भष्म पार्यो त्रिशुलले देवी शक्ति जहाँ
आयो फरसा लिई कन हानो देवीलाई
बाण हानिन् देवीले ढल्यो जमिन महाँ
निशुम्भले समरमा सिंहलाई हेरो
बाणबाटै समरमा सिंहलाई घेरो
अघि बढ्यो देवीतिर जिउँदै लान
पाशो फेंक्यो रणमा घेरी सेरोफेरो
देवी पनि मुस्कुराइन् दैत्य चाला हेरी
निशुम्भलाई भन्दिभइन् पुनः एक फेरि
यहाँ मलाई समात्ते शक्ति छैन तिम्रो
जीवित रहने मन भए भाग सरासरी
निशुम्भ वीर थियो कहाँ हट्थ्यो त्यसै
हानो बाण देवीलाई कहाँ छाड्ने यसै
फर्सा एक लिई हानिन् निशुम्भलाई
तब पनि बाँचो त्यो ढलेननी कसै
तर शिर भने काटियो पृथ्वीमा खस्यो
शिर विना धडले लड्न कम्मर कस्यो
अनि काटिदिइन् देवीले हात खुट्टा सबै
ढल्यो निशुम्भ लौ जमिनमा जसोतसोे
निशुम्भको शवबाट निस्को दैत्य एक
त्यसले पनि गर्न थाल्यो रणमा अनेक
त्यसलाई पनि देवीले त्यहीं काटीदिइन्
दानवको भावनामा आएन विवेक
भजन
मारिन् देवीले मारिन् देवीले
निशुम्भलाई रणमा मारिन् देवीले
वीर थिए शुम्भ र निशुम्भ दुई दाजुभाइ
पातलमा बस्थे उनी धेरै रमाइ रमाइ
मनमहाँ उन्को पनि अभिलाषा जन्म्यो
सोच्न थाले दुबै भाइले गर्नुपर्छ रजाइ
मारिन् देवीले…..
च्यवनको आश्रममा जब उनी पुगे
ज्ञान अर्ती लिनलाई उन्का अघि नुगे
तपस्यागर भनी च्यवन आज्ञा दिन्छन्
तपस्याको सुगन्धको बास तिन्ले सुँघे,
मारिन् देवीले….
च्यवन बस्ने गर्थे पुष्कर तिर्थ जहाँ
ज्ञान लिन दुई भाइ पुगेका हुन् त्यहाँ
तप गर्न दुई भाइ बसे एकै आशन
भारी गरे तपस्या त दुई भाइले यहाँ,
मारिन देवीले ….
दशहजार बर्ष सम्म तपस्यानै भयो
ब्रह्मा खुसी भएर नै वर मिल्न गयो
नारी बाट मात्र मर्ने अजम्वरी वर
प्राप्त गर्ने वरलाई सफल हुन गयो,
मारिन् देवीले …
दुई भाइ मिलेर नै तृ–लोकको भो जित
देवताका भोग्य बस्तु पारे आफ्नो हीत
देवतामा पर्न गयो धेरै आपतविपत
सम्झना भो देवीको पुगे देवीसित,
मारिन् देवीले …..
दर्शन दिंदै चण्डिकाले कल्याण गर्छु भनिन्
गौरीले नै कौसिकीलाई त्यहाँ पैदा गरिन्
यिनै बनिन् सरस्वती महाकाली पनि
चण्ड मुण्ड वधगरी चामुण्डारूप बनी
मारिन् देवीले
मातृशक्ति खुबै लडे रक्तबीज सँग
लाखौं जन्मे रक्तबीज देवी परे दंग
चामुण्डाले भन्न थालिन् काली देवी सँग
काट्छु मैले पिउनु तिम्ले हुन्छ क्रमभङ्ग
मारिन् देवीले….
रक्त पिउँदै युद्ध गर्दै कालिकाले गरिन्
रक्तबीज मार्नलाई उग्ररूप नै धरिन्
रक्तबीज मर्न गयो निशुम्भको पालो
निशुम्भ मार्न भनि देवी अघि सरिन्
मारिन् देवीले…
भारी भयो युद्ध त्यहाँ दैत्य देवी बीच
समरको रणकौशल छैनन् कुनै नीच
निशुम्भलाई पनि त्यहाँ मारिन् देवीले नै
भन्न थालिन् कालीकालाई अब शक्ति खिच
मारिन् दैवीले